معرکه گیری حکومت در دفن خامنه ای جنایتکار

 

این که حکومت ولایت فقیه یک حکومت پر های و هوی و هوچی و عاشق توپ در کردن و سر وصد به‌ پا کردن های بی مایه و تهی برای داخل و بیرون کشور است برای اکثریت مردم ایران آشکار است. همین است که از همان آغاز راه انداختن معرکه ی به قول مردم «جنازه گردانی»(و یا تابوت گردانی) آن را به سخره گرفتند و در مورد هر لحظه اش جوکی ساختند.

اگر به راستی چنین قدر قدرت اید که می توانید تابوتی را یک هفته بگردانید و مردمی را به پای آن بسیج کنید چرا نتوانستید از رهبرتان و از این همه سران نظامی و سیاسی کشته شده حفاظت کنید؟

به راستی این همه هزینه و این همه تبلیغ و این همه جار و جنجال برای چیست؟ این تفاله های متعفن می خواهند چه چیز را ثابت کنند؟

این که مردم ایران خامنه‌ای را«بزرگ» می دارند؟

ولی بیشتر توده ها می دانند که اکثریت شان مخالف سرسخت خامنه ای بوده و وی را مسئول اصلی تمامی جنایت ها و تمامی بدبختی ها و فقر و مسکنت کنونی و تمامی عقب مانده گی‌هایی دانسته که وی برای آنها و جامعه به بار آورده است. شعارهای «خامنه ای ضحاک، می کشیمت زیر خاک» و  «مرگ بر خامنه ای»( ما از فحش هایی که در راهپیمایی ها به خامنه ای داده شد صرف نظر می کنیم!) که گروه های بزرگی از توده ها علیه خامنه ای دادند را کمتر کسی از یاد برده است و مشکل که از یاد ببرد.

 این شعارها به پسر متقلب و جانی اش مجتبی نیز کشیده شد چندان که از همان آغاز که مردم بوی جانشین شدن او را به جای پدر ریاکارش حس کردند شعار دادند که« مجتبی بمیری، رهبری را نبینی!»( حال روشن نیست که اگر زنده باشد چه پاره ای از بدن اش سالم باقی مانده!)

زمانی که خامنه ای کشته شد جز همین حکومتیان( آن هم نه همه شان) کمتر کسی برای مرگ وی ناراحت شد و برعکس بسیاری از توده ها خوشحال هم شدند و شادی هم کردند و برخی برای این شادی ها بهایی سنگین هم دادند.

این ها علیرغم این است که بخش هایی از مردم را به اشکال گوناگون مجبور می کنند به این جنازه گردانی بپیوندند و اگر نپیوندند چنین و چنان می کنند و نیز علیرغم این است که ممکن است برخی از همین مردم مخالف برای کنجکاوی و یا حتی برای لقمه ای نان به جنازه گردانی پیوسته باشند و این سان توانسته باشند جمعیتی را پای تابوت بکشانند.

آیا حالا که پس از یک هفته این جنازه گردانی به پایان رسید توده ها موافق خامنه ای و پسرش و حکومت هستند یا شده اند و از این پس حکومت از جانب آنها ایمن خواهد بود؟

 خیر! وقتی که مردمی( و ما بیشتر آنها را می گوییم) که در این مراسم بی مایه شرکت کرده اند به خانه باز می گردند با تمامی نتایج اقدامات خامنه ای در سی و هفت سال حکومت اش روبرو هستند چگونه می توانند با وی موافق باشند! مرگ خامنه ای یک روز بود و جنازه گردانی نیز چند روز، اما نتایج حکومت وی و تجلی اش در همه ی آنات زندگی توده ها جاری است: در فقر و نداری شان، در یخچال های خالی شان، در این که مجبورند این روزها حتی میوه را دانه ای بخرند و یا این که با سری پایین و چهره ای شرمزده آن را قرضی طلب کنند! این که مجبورند بیش از حد کار کنند( اگر که داشته باشند و یا پیدا کنند!) و نیز هر هفته با گورهای دست جمعی فرزندان و بستگان شان روبرو گردند و حق اعتراضی هم نداشته باشند! پیش از این توده ها می گفتند که «خمینی قبرستان ها را آباد کرد» حالا خامنه ای نیز کنار وی قرار گرفته است. «وی نیز آباد کرد اما گورستان ها را» و آن هم با خون فرزندان توده ها!

کشتارهای 18 و 19 دی یکی از آخرین مقابله های وی با جنبش توده ها بود و توده های مردم ایران هرگز این روز و کشتار خامنه ای و نوچه های سپاهی و بسیجی اش را فراموش نخواهند کرد.

 توده ها حتی اگر اندکی با خامنه ای موافق بودند آن گونه در تمامی انتخابات ریاست جمهوری و یا مجلس به کسانی که انتخاب وی نبودند رای نمی دادند.( به جز دوره ی نخست احمدی نژاد که آن هم به دلیل مخالفت با رفسنجانی بود و نه موافقت با خامنه ای).

 اگر واقعا مردم با خامنه ای موافق بودند آن گونه که حکومت می خواهد در این جنازه گردانی نشان دهد، چرا خامنه ای حاضر نشد رفراندوم قانون اساسی برگزار کند و مردم را «ناتوان از تحلیل و انتخاب» خواند؟

حال چگونه می توان شرکت مردمی را که بسیاری شان بر مبنای وظیفه( نیروهای معمولی ارتش و سپاه و دیگر ارگان های نظامی و اداری حکومتی) و یا با تهدید و ارعاب که ممکن است شغل‌شان را از دست بدهند، در این مراسم شرکت کردند، به پای هواداری آنها از خامنه ای و حکومت گذاشت؟

 با این احوال می خواهند برای مردم یک «امام مقدس» دیگر بتراشند و وی را می برند و در کنار امام هشتم شیعیان جای می دهند تا در کنار وی نامی بیابد!

این نیز دیر نمی پاید و زود دود می شود و به هوا می رود! با بزرگ کردن خامنه ای و با تقدسی دروغین بخشیدن به یک مال اندوز حقیر و خودپرست و جانی، وضع دین بدتر از اینی که هست خواهد شد.

همان گونه که این سال ها توده ها گفته اند و می گویند که«خوب! لابد امامان هم مانند همین ها بودند» و از مسجد و دین و مذهب گریزان شدند از این پس نیز بیشتر چنین خواهند شد.

آیا می خواهند مثلا به آمریکا و کشورهای دیگر نشان دهند که پایه ی توده ای دارند و مردم برای خامنه ای سنگ تمام گذاشتند و مثلا این ها منجر به این شود که آمریکا دیگر به حکومت اسلامی حمله نکند؟

این نیز بی نتیجه است. حکومت اسلامی پیش آمریکا پشه ای هم نیست. و تازه آنها خودشان خیلی بهتر از این های و هوی کننده گان، این گونه بازی ها و توپ در کردن ها را می شناسند و اصلا خودشان استاد این کارها هستند. شکی نیست که جشن های دوهزار پانصد ساله شاه سابق نیز بدون اجازه ی آنها صورت نگرفت و جز این که بخواهند نشان دهند که حکومت سلطنتی دارای ریشه و قدرت و ابهت است و مردم هم موافق آن هستند دلیل دیگری نداشت.

آیا می خواهند به کشورهای منطقه نشان دهند که قدرتی هستند؟

اینها نیز برای دولت های مرتجع منطقه اهمیت ندارد. اگر اهمیت داشت و اگر خامنه ای و حکومت اش برایشان مهم بود روسای کشورهاشان را برای مراسم می فرستادند و نه مقامات درجه دو و سه و چهارشان را!

تازه این شیوه ی روبرو شدن با مهمان که بیایی و برای هر گروه آیه ای با مناسبت و معنایی معین بگذاری و وی را از جایی پایین کشی و یا بالا ببری شیوه ای پلید بیش نیست!

 خودت را که جایگاهی نیز نداری«داور کل» پنداشته و دیگران را و آن هم مهمان‌ات را که برای مراسم عزا به احترام تو و رهبر مرده ی تو آمده است داوری و آن هم به این شیوه ی کثیف کرده ای! همان حسن خمینی که با بسیاری از کارهای جنایتکارانه و کثیف این حکومت همکاری هم کرده، خوب کرد که زمانی که فهمید آیه چرا گذاشته شده مراسم را ترک کرد! آیا این موجودات ریاکار و خودبزرگ بین نمی دانند که یکی از دلایل کناره نشین شدن حسن خمینی همین خامنه ای بوده است؟ آیا همین خامنه ای نبود که مانع شرکت حسن خمینی در انتخابات خبرگان( 1395 با رد شدن صلاحیت به وسیله ی شورای نگهبان) و انتخابات ریاست جمهوری 1400( به طور مستقیم و به وسیله ی خودش) شد؟

 شد؟

آیا می خواهند دل پایه های اجتماعی شان یعنی همان چند درصد را به همراه حزب اللهی ها و ارزشی ها راضی کنند که مراسمی باشکوه برای رهبرشان گرفته اند و به این طریق این پایه ها را نگه داشته و برای تهاجم های بعدی علیه جنبش توده ها از آنها استفاده کنند؟

این شاید تا حدودی بتواند نتیجه داشته باشد. زیرا بالاخره این ها هستند که می توانند برای این حکومت مردم را سلاخی کنند و آن را سرپا نگه دارند!

با این حال پشتیبانی این ها از حکومت نیز با این شدت مخالفتی که از جانب توده ها با حکومت شده و خواهد شد و با این وضعی که حکومت برای مردم درست کرده چندان قابل اعتماد و اتکا نیست. این گروه ها پنج سال پیش و پیش از خیزش«زن، زندگی، آزادی » و به ویژه کشتار خونین دی ماه 1404بیشتر از اکنون بودند و چند سال دیگر بسی کمتر از اکنون. همان گونه که شاه توانست پایه ی اجتماعی خود را در سال پایانی حکومت اش و گسترش و اوج گیری انقلاب حفظ کند این حکومت که بوی تعفن اش از حکومت شاه نیز بیشتر است خواهد توانست!

و بالاخر آیا می خواهند نشان دهند که قدرت شان همچنان پابرجاست و پابرجا خواهد بود و نه از داخل با انقلاب تهدید شدنی است و نه با تهاجم از جانب کشورهای خارجی و کشتار رهبران اصلی شان؟

این بی تردید مهم ترین دلیل این جنازه گردانی آن هم پس از سرکوب خونین دی ماه 1404 و این تهاجم امپریالیسم آمریکا و دولت جانی اسرائیل است. می خواهند خودی نشان دهند و بگویند ما هنوز هستیم حتی زمانی که رهبرمان را کشتید و بسیار از سران نیروهای نظامی وسیاسی کشور را کشتید و تاسیسات نظامی ما را نابود کردید!

این همه شعار در مورد «انتقام»( «سخت» اش را دیگر کمتر می گویند!) و ترور ترامپ و این خط و نشان کشیدن برای عاملین مذاکرات با آمریکا و حمله به پزشکیان و عراقچی و غیره در همین چارچوب است. شاید این مهم ترین وجه این جنازه گردانی باشد.

با این حال این نشان دادن بیرونی پر زرق و برق و پرهیاهو در مقابل درونی تهی شده و کم جان است. حقیقت این است که این حکومت پس از ضربات وارده بسیار ضعیف شده و می خواهد با این تبلیغات خود را درست مقابل آن چیزی نشان دهد که به واقع هست. قرق خیابان ها در طول جنگ و عربده کشیدن های نیروهای بسیج و سپاه، راه انداختن ایست بازرسی ها و گشت های خیابانی با اسلحه های سنگین تنها پرده ای بود برای پوشاندن درونی ضعیف شده و ناتوان و کم رمق. وحشت زده از تهاجم توده های مردم که به خون حکومتیان تشنه بودند و نیز با این امید که شاید این ها بتواند جلوی تهاجم بیشتر نیروهای مهاجم امپریالیستی و صهیونیستی را بگیرد.

این هیاهو بیشتر برای پوشاندن است نه برای نشان دادن!

حکومت ولایت فقیه یک نیروی بالنده نیست بلکه نیرویی میرنده است. این ها از تاریخ عقب اند و آمدن شان برای نابودی گسترده تر و ژرف ترشان است.

 م- دامون

تیرماه 1405

جنگ دوم امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل با حکومت ارتجاعی جمهوری اسلامی( بیانیه ی پانزدهم)

 

 

 تداوم مذاکره و جنگ 

در حالی که آمریکا و حکومت ولایت فقیه بر سر آتش بس توافق کرده و تفاهم نامه ای را امضا کرده بودند دوباره با شلیک سپاه پاسداران به دو کشتی تجاری عربستان سعودی و همچنین یک کشتی قطری که قصد عبور از تنگه‌ی هرمز را داشت و زدن خسارت به آن ها، آمریکا نیز حملات خود به ایران به ویژه نوار جنوبی را از سر گرفت. طبق گفته‌ی ترامپ و مقامات آمریکا در این حملات خسارات زیادی به تجهیزات و تاسیسات نظامی حکومت در این مناطق وارد شد. جز این اعلام شده است که در این حملات تعدادی از نیروهای نظامی و همچنین مردم کشته و زخمی شده اند.( طبق گزارش وزارت بهداشت 17 نفر کشته و 150 نفر زخمی.) 

دو جنبه ی جنگ و مذاکرات در تکامل اوضاع

به نظر می‌رسد که پس از جنگ دوم 39 روزه‌ی امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل علیه حکومت مرتجع ولایت فقیه (و در اصل علیه انقلاب در حال نضج و رشد توده های مردم) و برقراری نخستین آتش بس، ما شاهد یک روند دوگانه هستیم.

 رد و بدل کردن پیام، مذاکره، نگارش تفاهم‌نامه و توافق های ریز و درشت یک جنبه ی روند است و تهدیدهای کلامی و حملات نظامی به یکدیگر جنبه ی دیگر آن.  

در مورد جنگ نیز حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به مراکز و تاسیسات نظامی و همچنین زیرساخت ها یک سو و شلیک موشک و پهپاد به پایگاه های آمریکا در کشورهایی مانند کویت، بحرین، قطر و اردن و تداوم بستن تنگه‌ی هرمز و گاه به گاه شلیک به کشتی های تجاری و حامل نفت از سوی حکومت اسلامی، سوی دیگر روند جنگ می‌باشند.

بروز هر کدام از این دو جهت و عمده شدن آن در هر برهه ای دلایل خاص خود را دارد. بخشا به عدم رعایت مواد تفاهم نامه مربوط است و حد نگه نداشتن یکی از دو سو و زیرپا گذاشتن آتش بس، و بخشا نیز به تحولات داخلی و رد شدن از تفاهم‌نامه و یا توافقات صورت گرفته می‌باشد.

درگیری‌ها کنونی بین آمریکا و اسرائیل از یک سو و حکومت اسلامی را از سوی دیگر جز در این چارچوب کلی به گونه ای دیگر نمی توان تفسیر کرد.

 این که این حرکت متضاد و چرخشی و متناوب تا چه زمانی تداوم می یابد و بالاخره توافقی صورت خواهد گرفت و یا اینکه جنگ وارد مراحل شدیدتری خواهد شد، از یک سو بستگی به شرایط داخلی حکومت ولایت فقیه، جنگ باندها و جناح های در قدرت، وضع جنبش و مبارزات توده ای و وزن نیروهای سیاسی مخالف انقلابی و مترقی در عرصه ی سیاسی ایران و از سوی دیگر به آستان تحمل امپریالیسم آمریکا و همچنین امپریالیست های اروپای غربی در مورد خسارات بسته بودن تنگه ی هرمز و شلیک به کشتی های تجاری و نفتی، ضربه به کشورهای عرب منطقه و همچنین تداوم بحران نفت و انرژی و تورم و گرانی در کشورهای امپریالیستی و کشورهای زیرسلطه دارد.

دلایل حملات اخیر ایران به کشتی های تجاری و نفتکش قطری

در مورد درگیری اخیر دلایل یا علل ویژه ی که از جانب حکومت اسلامی پیش کشیده می شود بیشتر به عدم رعایت تسلط ایران بر تنگه ی هرمز بر می گردد. حمله به دو کشتی تجاری و همچنین شلیک به کشتی قطری به دلیل حمل « گاز طبیعی مایع» و نیز « بی توجهی به هشدارهای امنیتی» توضیح داده و توجیه می شود.

این موضع و اقدام حکومت که پس از امضای تفاهم‌نامه کمی غریب به نظر می رسد را می توان نتیجه ی دو وضع اتحاد کلی حکومت و یا شدت گرفتن تضادها بین باندهای موافق و یا مخالف مذاکره دانست:

یک - امکان وحدت کلی حکومت در این حملات

یکم: می تواند نشانگر یک اتحاد کلی درون حکومت بین تمامی جناح ها و باندها باشد با این دیدگاه که تا آنجا که ممکن است برگ تنگه ی هرمز را در دستان خود نگه دارند و افزون بر آن اگر بتوانند دریافت حق عبور را به هر عنوانی کسب کرده و یک منبع درآمدی برای خود جور کنند.

همچنین از این دیدگاه حفظ یک جدال با آمریکا در کنار مذاکرات می تواند به ایجاد یک فضای داخلی مثبت به نفع مذاکرات کمک کند و به این شکل گفته شود ما هم حاضریم پای مذاکره بیاییم و هم از نظرات خود در مورد تنگه ی هرمز و دیگر مسائل عقب نشینی نمی کنیم و این گونه به حکومت اسلامی یاری کند تا بتواند در مذاکرات امتیازهای بیشتری بگیرد و در عین حال تمامی مخالفت های داخلی را کنترل کرده و پایه های اجتماعی حکومت( دارودسته های حزب اللهی و ارزشی) را راضی کند و بالاخره در مقابل توده ی مردم و مبارزات آنها دست‌اش را پر نگه دارد و به اصطلاح جنبش مردم را مقابل خود مهاجم و شیر نکند.

دو-  امکان بروز این حملات در نتیجه ی تضادهای درونی حکومت

 دوم: می تواند نتیجه ی تضادهای شدید درون حکومت و باندها و جناح های آن باشد.

نگاهی به تضادهای درون قدرت حاکم نشان می دهد که بخش هایی از طبقه ی حاکم نمی خواهند پای تفاهم‌نامه بروند و بیشتر مایل‌اند که جنگ را اما کجدار و مریز ادامه دهند.  

در واقع همین یک هفته یعنی زمانی که حکومت با های‌وهوی فراوان و گوش کر‌ کن خود مراسم به گفته‌ی خودشان تاریخی دفن خامنه ای را برگزار کرد فرصتی شد برای بروز آشکارتر و شدیدتر برخوردهای درونی باندهای قدرت در حکومت ولایت فقیه.

در حاشیه ی این مراسم از جانب گروهی شعارهای فراوانی علیه آمریکا و اسرائیل و تفاهم نامه و نیز مذاکره کننده گان به ویژه قالیباف و پزشکیان و عراقچی داده شد. جدا از شعارها، در این مراسم گروه مورد بحث به پزشکیان و عراقی نیز حمله کردند. بانی و باعث اصلی این شعارها و حملات بیشتر جبهه ی پایداری و برخی باندهای همسو بوده‌اند.

در مورد این باندها باید گفت که به نظر نمی رسد که منسوب کردن این باندها به گروهی که از تحریم ها سود می برند و بنابراین خواهان رفع آنها و برقراری رابطه ی اقتصادی و سیاسی با کشورهای امپریالیستی غرب نیستند خیلی قانع کننده باشد. در واقع بیشتر باندهای حاکم به ویژه در سپاه و بنیادهای اقتصادی زیر نظر ولی فقیه تلاش می کنند هم راه هایی برای دور زدن تحریم ها پیدا کنند و هم از تحریم ها در داخل سود برند. امر سود بردن یا «کاسبان تحریم» نمی تواند تنها یک باند را که عمدتا هم باند پایداری مورد نظر است در بر می گیرد و دیگر باندهای حاکم( در اینجا بیشتر جناح های اصول گرا در نظر است تا اصلاح طلبان حکومتی که نظر کاسبان تحریم بیشتر منسوب به آنهاست) نظاره گر آنها باشند. همه ی این باندها و جناح ها تلاش کرده و می کنند که از تحریم ها سود برند و هیچ کدام نمی ایستد و نگاه کند و این سود بری و چاپیدن توده های مردم را تقدیم یک باند کند.

 به هر حال در خصوص وضع دوم می توان گفت که این درگیری ها از سوی باند پایداری ها و دیگر باندهای همسو با آنها در سپاه و دیگر ارکان قدرت به وجود می آید و پیگیری می شود برای این که روند مذاکرات و توافق به نفع نظر جریان هایی مانند پایداری ها تقویت شود.

 در عین حال این باندها می توانند آن بخش از تبلیغات ایدئولوژیک حکومت ولایت فقیه را که جنبه ی ضد غربی دارد نماینده گی کنند و بنابراین با این اقدامات خود پایه های خود را که چنان که در انتخابات مجلس دیدیم بسیار ناچیزند با توجه به وضع کنونی گسترش دهند و در آینده بتوانند جای پایی قوی تر از حال در میان جناح های حکومت بیابند.( خواه در سازش با آمریکا و خواه در مقابله با آن و با گرایش به روسیه و چین.)

دخالت های روسیه و چین از طریق باندهای داخلی منسوب به آنها

جنبه ی دیگری که مکمل صحبت در مورد تضادهای درونی هیئت حاکمه است، نقش باندهای وابسته به امپریالیسم روسیه و چین می باشد. این نیز بیشتر در مورد مواضع پایداری ها صدق می کند که هسته ی به اصطلاح ضدغربی حاکمیت را تشکیل می دهند، خواه با برنامه، باندهای وابسته به این دو دولت باشند و خواه  ناچار باشند به آنها پناه ببرند. در چنین صورتی این باندها جز آلت دست این دو دولت در تضادهاشان با امپریالیسم آمریکا و دیگر امپریالیست های اروپای غربی چیز دیگری نیستند.

نگاهی به قدرت دو سوی جنگ

نگاهی به قدرت دو سوی این جنگ نشان می دهد که قدرت اقتصادی و نظامی حکومت ولایت فقیه در مقابل قدرت امپریالیسم آمریکا ناچیز است و دیر یا زود و در نهایت و تا آنجا که این حکومت برجاست  و در کل این حکومت اسلامی است که ناچار است شرایط امپریالیسم آمریکا را بپذیرد و نه آمریکا شرایط حکومت اسلامی را.

از این رو به نظر می رسد که خط اصلی حاکم شده بر بیشتر جناح ها همانا خط تداوم مذاکرات و سازش با آمریکاست و نه جنگ. تداوم جنگ برای حکومت ولایت فقیه بسیار خطرناک است و این امکان هست که بقای آن نیز در معرض خطر قرار گیرد.

هر چند ترامپ و دولت حزب جمهوریخواه گفته اند که نمی خواهند خود را درگیر یک جنگ درازمدت کنند و در ضمن بارها گفته اند ترجیح می دهند با همین حکومت کنونی وارد معامله گردند اما این به این معنا نیست که حاضرند آن را به همین شکل کنونی خود تحمل کنند، زیرا در صورتی که چنین بود اصلا جنگ نمی شد.

از این رو هر گونه پافشاری به روی خط جنگ و تداوم آن جز به ضرر حکومت اسلامی تمام نخواهد شد. حکومت اسلامی نمی تواند تنگه ی هرمز را آن گونه که خود می خواهد و در استقلال از امپریالیسم آمریکا و دیگر امپریالیست های اروپای غربی کنترل کند. در عین حال تداوم غنی سازی و ساخت موشک ها و پشتیبانی از نیروهای نیابتی برایش ممکن نیست و یا در صورتی که وضع کج دار و مریز کنونی تداوم یابد به شکل پیش از این آن، ممکن نیست.

توده های مردم و حکومت جنایتکار ولایت فقیه

جدا از این همه حکومت ولایت فقیه پس از پایان جنگ با توده های مردم با کارگران و کشاورزان و طبقات میانی ایران روبرو است که کینه و نفرت ژرف شان از این حکومت به ساده گی از بین بردنی و یا قابل کنترل نیست.

مردمی که پس از خیزش دی ماه و کشتار هولناک 18 و 19 دی و از دست دادن بسیاری از جوانان شان و نیز تجاوز امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل به کشور که آنها بیش از هر نیروی دیگری از آن آسیب دیده و خواهند دید و این تورم و گرانی و بی ارزشی حقوق ها و درآمدهاشان، با دستانی پُرتر و خشمگین تر از همیشه روبروی حکومت خواهند ایستاد. 

گروه مائوئیستی راه سرخ

ایران

18 تیرماه 1405

 

 

نقد ارزیابی هیئت اجرایی از تفاهم نامه(2)

 

هیئت اجرایی از«ضربه کمر شکن به آمریکا و اسرائیل» می گوید!؟

بررسی بخش هایی از ارزیابی هیئت اجرایی از تفاهم‌نامه با نام «ارزیابی هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر): ایران پس از جنگ، بر بستر مذاکرات میان ایران و آمریکا» تیرماه 1405»

 تمامی برجسته سازی ها از ماست.

«ششم ـ در میان اهداف آمریکا واسرائیل هم پوشانی و تفاوت هائی وجود داشت. سقوط رژیم جمهوری اسلامی از طریق یک جنگ ضربتی که توسط اسرائیل به ترامپ فروخته شد، نقطه وحدت شان بود. اما فرسایشی شدن جنگ تفاوت ها را آشکار کرد.»

 ترامپ و وزیر جنگ اش تنها بی توجه به توصیه ی فرماندهان نظامی نبودند بلکه همچنین خریدار طرح«سقوط جمهوری اسلامی از طریق یک جنگ ضربتی» نیز بودند. این طرح از جانب اسرائیل طرح شده بود. بنابراین نه تنها ترامپ و وزیر جنگ اش بلکه رهبری اسرائیل و شخص نتانیاهو نیز به دسته ی خنگ ها و هالوها تعلق داشتند!( در مورد بزرگنمایی این نقش دولت صهیونیستی اسرائیل و این تحلیل مضحک که نتانیاهو و جناح حاکم بر دولت صهیونیستی اسرائیل ترامپ یعنی جناح مسلط بر حزب جمهوریخواه و بخشی از طبقه ی حاکم آمریکا را به دنبال خود کشید، جداگانه صحبت کرده ایم.)

«هفتم ـ  بحران بی سابقه انرژی جهانی به خاطر بسته شدن تنگه هرمز، نامجبوب بودن این جنگ در افکارعمومی امریکا از همان آغاز شروع جنگ، ایجاد شکاف در پایگاه حمایتی ترامپ،” جنبش ماگا”، افزایش تورم و  قیمت سوخت که بخش اصلی رای دهندگان آمریکا را به شدت ناراضی می ساخت، چشم انداز شکست در انتخابات نوامبر، انزوای آمریکا و عدم حمایت متحدان سنتی مانند اتحادیه اروپا و کشورهای عضو ناتو، کره  جنوبی و… ترامپ را ناچار کرد که جنگ را متوقف کند.»

شکی نیست که این موارد در پس و پیش کردن برنامه های ترامپ و امپریالیسم آمریکا تاثیر داشته است، اما ابلهانه است که آنها را شرایطی بدانیم که موجب گردند ترامپ و دولت وی را از دنبال کردن سیاست های خود در قبال حکومت اسلامی و سلطه ی سیاسی و اقتصادی یافتن بر ایران دست بر دارند. در بدترین حالت این دنبال کردن را اگر مذاکرات به نتیجه نرسد به تاخیر می اندازد. تضادهای امپریالیسم آمریکا و حکومت ارتجاعی ولایت فقیه( و سازش هاشان نیز) چندین دهه است که ادامه یافته است و باید حل و فصل شود. این تضادها تنها با حکومت نیست بلکه بیش از آن با انقلاب توده ها است که تا زمانی که این حکومت و این سیاست های اقتصادی و سیاسی و فرهنگی وجود دارد ادامه خواهد یافت و در نتیجه این حکومت رنگ ثبات نسبی را نخواهد دید و این برای امپریالیسم آمریکا قابل تحمل نیست.

 به احتمال زیاد در صورتی که حکومت اسلامی با ترامپ و اسرائیل کنار نیاید و طوق بنده گی امپریالیسم آمریکا را به گردن نیاندازد و شرایط ثبات نسبتا پایدار سیاسی در ایران به وجود نیاید، جنگ ادامه خواهد یافت و در مراحل بعدی آن تخریب بیش از پیش و گسترده تر زیرساخت ها در دستور قرار خواهد گرفت.

«هشتم ـ “تفاهم نامه” کابوسی برای اسرائیل به حساب می آید که پس از پیروز های پی درپی دولت نتانیاهو در سرکوب حماس، حزب الله، اشغال بخش هائی از خاک سوریه و لبنان و نیز حمله به ایران در جنگ دوازه و چهل روزه با بزرگترین شکست دوره اخیر خود مواجه شده است. اسرائیل اکنون تلاش می کند تا از طریق ادامه جنگ در لبنان تفاهم‌نامه را برهم بزند.

اگر تفاهم‌نامه «کابوسی برای اسرائیل» به شمار می آید چرا نباید برای آمریکا چنین به حساب آید؟

و چرا «بزرگ ترین شکست دوره ی اخیر» برای اسرائیل؟! اگر ترامپ و نتانیاهو در رسیدن به اهداف شان شکست خوردند و اگر جمهوری اسلامی پیروزی بزرگی به دست آورده است، هر دو باید شامل این «بزرگ ترین شکست» شده باشند!

اما دلایل مضحک ترند! گویی اسرائیل به تنهایی حماس و حزب الله را سرکوب کرده و به اشغال بخش هایی از خاک سوریه و لبنان دست زده و در این همه آمریکا هیچ نقشی نداشته است. حضرات فراموش می کنند که اسرائیل بازوی امنیتی - نظامی آمریکا و امپریالیست های غربی در منطقه است و بدون تایید و کمک های امنیتی و نظامی آنها نمی تواند نه بر جای ماند و نه سرخود به چنین اقداماتی دست زند.

اما مخالفت اسرائیل با تفاهم‌نامه و حملات وی به حزب الله و لبنان به معنای مخالفت نهایی وی با تفاهم‌نامه نیست و نمی تواند باشد بلکه در بدترین حالت و در شرایطی که یک استقلال منافع بین دولت صهیونیستی اسرائیل و امپریالیسم آمریکا را بپذیریم( امری که اخیر نتانیاهو با اشاره به آن اختلاف ها بین دولت وی و آمریکا را توضیح داده است اما چنین استقلال منافعی در مورد سیاست خارجی دولت اسرائیل خیلی اساسی نیست و در این خصوص اسرائیل تا حد زیادی تابع سیاست های آمریکا در منطقه است)به معنای مخالفت با برخی از مفاد آن و از جمله همین وصل کردن لبنان و حزب الله به تفاهم‌نامه است.

در واقع همان گونه که حکومت ولایت فقیه می کوشد که آتش بس در مورد لبنان و حزب الله را به تفاهم‌نامه بکشاند و نقش تعیین‌کننده در مورد چگونگی رابطه ی اسرائیل با حزب الله بگیردهمان گونه هم دولت اسرائیل می کوشد این نقشی را که جمهوری اسلامی دنبال آن است خنثی کرده و لبنان و حزب الله را بیرون از تفاهم‌نامه بداند و از فرصت استفاده کرده ضربات شدیدتری به حزب الله بزند. این کمابیش و با تفاوت‌هایی مانند همان سیاست تجاوز به سوریه و تخریب زیرساخت‌ها و تاسیسات نظامی این کشور پس از روی کار آمدن حکومت تازه است. چنانکه دیده می شود برنامه ی دولت اسرائیل این است که تضاد بین خودش و حزب الله را مستقل از تضاد با حکومت ولایت فقیه بداند و امر خلع سلاح حزب الله را پیش برد و کاری کند که به یک حزب معمولی سیاسی در لبنان تبدیل شود.

اما این امکان نیز وجود دارد که این تجاوز دولت صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل به لبنان و کشتارهایی که به راه می اندازد برای نگه داشتن فشار روی حکومت اسلامی و برای مجبور کردن وی به عقب نشینی های بیشتر باشد و از جمله در مورد حزب الله و لبنان.

این می تواند واقعی باشد که همواره سه دیدگاه در حکومت های مرتجع خواه امپریالیستی و خواه زیرسلطه( و با تفاوت هایی در هر حزب سیاسی) و همچنین جبهه های مشترک وجود داشته باشد. دیدگاه و جناح میانه و دو دیدگاه به اصطلاح «تندرو» و «محافظه کار» در دو سوی دیدگاه و جناح میانه. اما چنین وضعی گاه می تواند همچون یک سیاست فریبکارانه به کار رود و نمایشی مصنوعی از آنچه در واقعیت می تواند وجود داشته باشد و ندارد باشد. این هم دور از ذهن نیست که نتانیاهو و دولت اسرائیل بخواهند نقش جناح «تندرو» را به گونه ای نمایشی در این قضیه بازی کنند.

 در بخش نهم «ارزیابی» نخست اشاره های بیشتری به آنچه از نظر هیئت اجرایی ترامپ را وادار به امضا تفاهم‌نامه کرد می شود که در مجموع آنچه در بالا اشاره کردیم شامل چنین مواردی نیز می شود.

سپس چنین گفته می شود:

«نهم ـ  نکته دیگر این است که جمهوری اسلامی نه به خاطر قدرت نظامی  و اقتصادی بلکه به خاطر قمار احمقانه استراتژیک ترامپ و حفظ بقایش برنده این جنگ شده است. اما ضربات شدیدی هم  بر قدرت اقتصادی و هم نظامی کشور وارد شده است. »

 پس «جمهوری اسلامی... برنده ی این جنگ شده است»! و خوب لابد حق هیئت اجرایی و دارودسته ی محور مقاومتی هاست که برایش هورا بکشند!

 دلیل این پیروزی هم «قمار احمقانه استراتژیک ترامپ» بود و میل «حفظ بقای حکومت اسلامی». زیرا حکومت اسلامی به دلیل قدرت نظامی و اقتصادی اش نبود که برنده جنگ شد!

آنچه که جالب است شکل اشاره ی کوتاه راه کارگرها به ضرباتی است که به حکومت ولایت فقیه وارد شده است:«اما ضربات شدیدی هم  بر قدرت اقتصادی و هم نظامی کشور وارد شده است.»

همین و بس.

و این ضربات شدید اقتصادی و نظامی به حکومت اسلامی که ترس و وحشت از مبارزات توده ها تمامی وجودش را گرفته، نبود که موجب پذیرش«تفاهم‌نامه» و رفتن اش پای میز مذاکره و پذیرش شروط ترامپ گردید( در هنگام نگارش این متن در اخبار آمد که تمامی اعضای شورای عالی امنیت ملی که نماینده گان مجتبی خامنه ای هم جزو آنها بودند به تفاهم‌نامه و مذاکره رای مثبت دادند) بلکه «قمار احمقانه استراتژیک ترامپ» بود.

رابطه ی اقتصادی حکومت ولایت فقیه با امپریالیسم آمریکا - یک موفقیت بزرگ!؟

و جالب تر این تفسیر هیئت اجرایی:

 «ترامپ از طریق میانجی ها این را دریافته که به خاطر نیازهای فوری جمهوری اسلامی به گشایش های اقتصادی و رفع تحریم ها، حصول یک توافق برای او ممکن است که نه فقط درارتباط با مسائل اتمی- مانند برجام یا نسخه ای مانند برجام- خواهد بود بلکه شامل تنش زدائی مهم در روابط  آمریکا با جمهوری اسلامی خواهد بود که او می تواند آن را به عنوان موفقیت خود بفروشد.»

کمی پایین تر نیز آمده است:

« اما از آن سو حاکمیت با پایداری در برابر تجاوز و به احتمال زیاد با دستاوردهای اقتصادی به دنبال مذاکرات با امریکا می تواند از فشار اقتصادی بر مردم اندکی بکاهد.»

 این ها دیگر ورای دریافت هر ذهنی معمولی بشری است و تنها از اذهانی «فوق بشری» همچون دارودسته ی هیئت اجرایی راه کارگری بر می آید!

می گویند طرف«گنجشک را رنگ می کنه جای قناری می فروشه!» حکایت دارودسته ی هیئت اجرایی از این بدتر است! حضرات می خواهند مگس رنگ کنند و جای قناری بفروشند!

بالاخره باید یک جوری امضای این تفاهم‌نامه را تفسیر کرد. و تفسیری که با پیروزی حکومت اسلامی و شکست ترامپ جور در بیاید می شود چنین تحلیل مضحکی:

بابا اوکی هستین! خیالتان راحت که«محور مقاومتی»ها یک التفاتی به شما می کنند و احتمالا یک «گوشه چشمی برایتان میان»!

[بد نیست اشاره کنیم که برجام نیز شامل تنش زدایی در روابط آمریکا با جمهوری اسلامی بود و حتی اقداماتی هم در این خصوص صورت گرفت. مانند پرداخت بدهی آمریکا به ایران( مبلغ 1.7 میلیارد که شامل اصل و سود آن بود) از سوی اوباما به جمهوری اسلامی. قرارداد 80 فروند بوئینگ ها نیز در همین راستا بود.]

درباره ی مساله ی اختلافات امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل

هیئت اجرایی اینک به شرح اختلافات دولت ترامپ با اسرائیل می پردازد:

«دهم ـ  در نتیجه او( ترامپ) که در میان روسای جمهوری آمریکا رکورد دار حمایت بی قید وشرط از اسرائیل بوده است برای راه نجات از تله ای که در آن گرفتار آمده(!؟ تله - تله ای که حکومت اسلامی برای ترامپ پهن کرده بود)، به طورعلنی از نتانیاهو انتقاد می کند. همین رویکرد را در اظهارات ونس  نیز می توان مشاهده کرد...»( نوشته ها و علامات داخل پرانتز از ماست).

و پس از شرح جدال های لابی اسرائیل و جبهه ای که علیه پشتیبانی مداوم آمریکا از اسرائیل به وجود آمده است می نویسند:

«بنابراین ضربه ای که به اسرائیل وارد شده کمر شکن تر از ضربه بر ترامپ و دستگاه حکومتی آمریکا می باشد و بنابراین دولت نتانیاهو  و لابی هایش در آمریکا با تمام قوا تلاش خواهند کرد که زیر پای این تفاهم نامه را خالی کنند. بدین ترتیب می توان گفت که اسرائیل بزرگترین بازنده روند کنونی تنش زدائی میان آمریکا و جمهوری اسلامی است.»

ضربه ای کمرشکن به آمریکا و کمرشکن تر به اسرائیل!؟

و اما چرا ضربه ای که به دولت صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل وارد شده است کمرشکن تر از آمریکا است؟

 برای این که توده های آمریکایی از پشتیبانی دولت این کشور از اسرائیل راضی نیستند.

 برای این که بین دولت آمریکا و لابی اسرائیل در این کشور اختلاف پدید آمده است.

برای اینکه ترامپ و ونس از اسرائیل انتقاد کرده اند.

گویی چنین اختلافات و انتقاداتی پیش از این و در مورد مسائل دیگر و از جمله کشتار و تخریب غزه و یا حملات وحشیانه به جنوب لبنان و کشتار مردم این منطقه وجود نداشته است و امپریالیسم آمریکا دولت صهیونیستی را به واسطه ی «زیاده روی هایش» - خواه نمایشی و خواه واقعی - نقد نمی کرده است.

اما در مورد مساله ی «کمرشکن بودن ضربه» به چنین دلایلی:

گویا باید نتیجه ی این کمرشکن بودن ضربه را این گونه تفسیر کرد که از این پس امپریالیسم آمریکا به این دلیل که توده های آمریکایی از پشتیبانی دولت آمریکا از اسرائیل راضی نیستند و یا اختلافات با لابی اسرائیل در آمریکا، این کشور دیگر از اسرائیل پشتیبانی سیاسی و آن را تجهیز نظامی نخواهد کرد!

آگر نتیجه این مخالفت ها و انتقادها و اختلاف ها چنین نباشد که به یقین نخواهد بود، آن گاه این «ضربه ی کمرشکن»چه معنایی دارد؟

نکته این نیست که این ها حقیقت ندارند، نکته این است که این حقایق در رابطه ی امپریالیسم آمریکا با دولت صهیونیستی اسرائیل چه تغییراتی به وجود می آورد! آیا این ها در حد همین انتقادات خواهد بود و یا امپریالیسم آمریکا از این پس پشتیبانی خود را از دولت جنایتکار اسرائیل ادامه نخواهد داد و به این دولت در اجرا و پیشیرد برنامه هایش – و در واقع تا حدود زیادی سیاست های امپریالیستی - در منطقه کمک نخواهد کرد؟  

[در همین روزهای اخیر و پیش از دیدار با نتانیاهو در آمریکا که قرار است پس از بازگشت ترامپ از اجلاس ناتو در ترکیه صورت گیرد، نتانیاهو گفته است که با ترامپ 99 درصد توافق دارد و تنها یک درصد اختلاف وجود دارد. ترامپ نیز اشاره کرده است که  رابطه ی خوبی با یکدیگر داریم و او می داند رئیس کیست و ... همچنین ما شریک بزرگ اسرائیل هستیم و اسرائیل شریک کوچک ماست. اسرائیل گاهی به هیجان می آید و رفتارهای اغراق آمیز می کند و صحبت هایی از این دست.]

روشن است که مورد دوم منتفی است و در این صورت «ضربه ی کمرشکن» معنایی نخواهد داشت. مورد نخست نیز چنان‌که گفتیم کمابیش وجود داشته است( در دولت بایدن نیز اختلاف ها با دولت اسرائیل کم نبود). اگر چنین باشد آن گاه روشن است که اسرائیل نه تنها ضربه ای کمرشکن تر از آمریکا نخورده( امپریالیسم آمریکا که اساسا «ضربه ای کمرشکن» نخورده است) بلکه اساسا در این چارچوب ضربه ای نخورده است.

حال این که راه کارگری ها به چنین واقعیاتی اشاره می کنند و آنگاه این نتیجه گیری را می کنند که مثلا ضربه ای کمرشکن به اسرائیل وارد شده است بیشتر گنده کردن برخی اختلافات برای رسیدن به نتیجه ی مورد نظرشان یعنی پیروزی جمهوری اسلامی و شکست آمریکا و اسرائیل و در واقع اتخاذ یک موضع «محور مقاومتی» است.

در مورد اینکه در تفاهم‌نامه باید آتش بس شامل اسرائیل با حزب الله لبنان نیز بشود باید گفت که از نظر دولت صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل تضاد هایش با حزب الله در حوزه ای مستقل از تضادهایش با حکومت اسلامی قرار دارد و تا زمانی که حزب الله مسلح است این کشور خطر دوباره ی حملات حزب الله را حس خواهد کرد. از این رو تصور این حکومت بر آن است که از فرصت عقب نشینی حکومت اسلامی و مشکل تجهیز حزب الله استفاده کرده و ضربات بیشتری به حزب الله وارد کند.

از این سو حکومت اسلامی مایل است که آتش بس را شامل همه ی جبهه ها از جمله حزب الله کند که خودش دستور آغاز حملات اش به اسرائیل( پس از جنگ دوم آمریکا و اسرائیل با حکومت اسلامی) را داده است.

 روشن است که اگر مذاکرات به نتایج نهایی برسد و حکومت ولایت فقیه و امپریالیسم آمریکا روابط اقتصادی و سیاسی برقرار کنند وضع سیاسی و نظامی حزب الله نیز تا جایی که این جریان به حکومت اسلامی وابسته است تابع این روابط و بده و بستان های آن خواهد بود و بنابراین این احتمال که حزب الله نیز که مصر است آتش بس شامل لبنان گردد و این امر در مفاد تفاهم‌نامه و مذاکرات و توافق وارد گردد ناچار است با نتایج احتمالی توافق کنار بیاید.

آنچه که اختلافات بین دولت ترامپ و دولت نتانیاهو را برجسته کرده است شاید همین حرکت دو سویه مخالف است. اسرائیل می خواهد مستقلا به نتایجی که می خواهد برسد و تا فرصت هست زیر نام منافع مستقل کشور اسرائیل تا جایی که ممکن است به حزب الله ضربه بزند و اگر بتواند حزب الله را خلع سلاح کند و آمریکا در پی آن است که نخست حکومت اسلامی را رام کند و در پی آن مساله ی حزب الله را به سرانجام برساند( ترامپ این اواخر به این اشاره کرد که خوب است جریان سرکوب حزب الله را به دولت سوریه بسپاریم). حرکت مستقل اسرائیل در این خصوص به مزاج ترامپ و ونس و دیگران خوش نیامده و آنها انتظار دارند که دولت اسرائیل از آمریکا که بیشترین پشتیبانی را از وی به عمل آورده است تبعیت کند و اعمال اش در خدمت پیشرفت تفاهم‌نامه باشد. اشاره ترامپ به این که نتانیاهو می داند که رئیس کیست احتمالا به مسائل و اختلافاتی از این دست است.

پس از جنگ حکومت اسلامی قدرت بزرگ منطقه خواهد بود!

«۳ ـ در پی امضای تفاهم‌نامه ، کشورهای عربی حوزه جنوبی خلیج فارس و کشورهای منطقه و حتی جهان با واقعیت جدیدی از قدرت ایران( «قدرت ایران»! این موذیانه است و پنهان شدن پشت ایران برای آب پاکی ریختن روی حکومت اسلامی و برانگیختن حس ملی گرایی در «اردوی رنج و کار» است. ایران یعنی توده ی مردمی که در این کشور زندگی می کنند یعنی خلق های ساکن این سرزمین اما جمهوری اسلامی یک دولت است که حاکم بر توده های مردم ایران است!) و به طبع آن جمهوری اسلامی روبرو شده اند. این وضعیت جدید همه این کشورها را احتمالا به این نقطه رسانده است که برای حفظ ثبات و امنیت منطقه، در راستای رشد اقتصادی، چاره ای جز گسترش همکاری ها میان کشورهای منطقه با ایران باقی نمانده است. با شکست طرح های کشورهای عربی خلیج فارس که تصور می کردند با پرداخت پول و کشاندن ارتش های بزرگ به منطقه می توانند به مهار و یا حذف قدرت جمهوری اسلامی دست یابند، حالا آنها باید واقعیت های زمینی، قدرت جغرافیا و جایگاه ژئواکونومیک، ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک ایران( باز هم ایران- موذیانه و کلاشانه) را به رسمیت بشناسند و با آن کنار بیایند. به نظر می رسد که وضعیت جدید بر روابط جمهوری اسلامی با قدرت های منطقه ای همچون ترکیه، پاکستان، مصر و عربستان نیز تاثیرات پایداری بر جای خواهد گذاشت. از سوی دیگر، این امر روابط جمهوری اسلامی با چین و روسیه را نیز وارد فاز تازه ای خواهد کرد.»

اگر آنچه گفته می شود و تا حدودی در تفاهم‌نامه آمده برقرار گردد، یعنی روابط اقتصادی گسترده با امپریالیسم آمریکا و امپریالیست های اروپای غربی و قرار باشد که حکومت کنونی ثبات یابد آنگاه اولا و در بهترین حالت جایگاه حکومت اسلامی در منطقه فراتر از حکومت سلطنتی شاه سابق نخواهد رفت( اگر وجه ایدئولوژیک و اسلامی- شیعی حکومت بخواهد در روابط اش با کشورهای دیگر برجسته شود و یا نقشی داشته باشد، به احتمال از آن پایین تر خواهد بود) و دوما این حکومت اسلامی است که باید با دولت هایی مانند عربستان سعودی و امارات و اردن و مصر و پاکستان و ترکیه و به ویژه اسرائیل کنار بیاید و نه آنها با این دولت.

 هرمز دامان

نیمه‌ی نخست تیرماه 1405

نقد ارزیابی هیئت اجرایی از تفاهم نامه(1)

 

جمهوری اسلامی «پیروز جنگ»!؟

در این نوشته به بررسی بخش هایی از ارزیابی هیئت اجرایی از تفاهم نامه با نام «ارزیابی هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر): ایران پس از جنگ، بر بستر مذاکرات میان ایران و آمریکا» تیرماه 1405»می پردازیم. تمامی برجسته سازی ها از ماست.

«این تفاهم نامه، یک پیروزی راهبردی برای جمهوری اسلامی محسوب می شود.»

پیروزی راهبردی! یعنی امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل از جمهوری اسلامی شکست  استراتژیک خوردند!

 «علت این امر آن است که آمریکا و اسرائیل نه تنها به هیچ یک از اهداف خود در جنگ دوازده روزه و جنگ چهل روزه دست نیافته اند،»

 به هیچ یک از اهداف خود دست نیافتند!

البته اهدافی که حضرات راه کارگری ها برای آن ها در نظر می گیرند و نه آنچه واقعا و در عمل امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل در پی آن بودند و انجام داده اند. مثلا این هدف نبوده که رهبر و بخش مهمی از رهبران اصلی و بیشتر سران رده ی نخست و دوم حکومت را بکشند! و لابد موفق نشدند!

 این هدف نبوده که کارخانه های تولید سلاح و تاسیسات نظامی و اتمی را بمباران کنند. و لابد نکردند!

 این هدف نبوده است که زیرساخت ها را بزنند! و به وسیله ی این مجموعه کشتن ها و تخریب ها حکومت اسلامی را از نظر سیاسی و اقتصادی ضعیف و بیش از پیش محتاج اتکا و سرمایه سازند. اینها اساسا هدف نبوده است! یک مشت اقدامات پیش پا افتاده بوده است که نتیجه ای هم برای امپریالیسم آمریکا نداشته است!؟ آخر حکومت همچنان پابرجاست!؟  

«بلکه اکنون باید “اتحاد جبهه ها”  در محور مقاومت را به رسمیت بشناسند و آتش بس در همه جبهه ها را بپذیرند»

چون حکومت اسلامی گفته است در صورتی حاضر است مذاکره کند که در تمامی جبهه ها آتش بس برقرار شود( منظور بیشتر تجاوز اسرائیل به لبنان و کشتار راه انداختن در بخش جنوبی لبنان و علیه حزب الله و مردم آن منطقه است- در واقع بیشتر خود سازمان حزب الله زیرا این سازمان است که برای حکومت اسلامی اهمیت داشته است و روشن نیست که از این پس هم داشته باشد!؟) پس این به معنای به رسمیت شناختن «اتحاد جبهه ها در محور مقاومت»( هیئت اجرایی های محور مقاومتی برای اتحاد جبهه ها در «محور مقاومت» کف می زند و هورا می کشند!) و تداوم جفتک انداختن «محور مقاومتی» های حکومت ولایت فقیه است!

 این چپکی تحلیل کردن است. در واقع اگر آمریکا و اسرائیل چنین آتش بسی را شامل تمام جبهه ها کنند، طرف مقابل یعنی حکومت اسلامی پذیرفته است که هر گونه جنگی را علیه اسرائیل و پایگاه های آمریکا متوقف کند. به عبارت دیگر «محور مقاومت اسلامی» پس از برقراری چنین آتش بسی و همچنین مفاد تفاهم نامه آن«محور مقاومت»ی که تا یکی دو سال پیش می دیدیم نخواهد بود. 

«و با حکومت جمهوری اسلامی وارد معاملات و مبادلات سیاسی و اقتصادی شوند.»

 چه تحلیل عالی و بی مانندی!؟ از این بهتر نمی شد تحلیل کرد! مبادا چشم بخورید حضرات هیئت اجرایی!

بنا بر این تحلیل با پیروزی استراتژیک حکومت ولایت فقیه بر امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل این دو دولت مجبور شده اند خواست حکومت غدر اسلامی مبنی بر«وارد معاملات و مبادلات سیاسی و اقتصادی» شدن با این حکومت را بپذیرند! این تحلیل فوق العاده است. فراموش نشدنی است!

البته این ها را هم می توان افزود که راه کارگری ها این کار را کرده و می کنند.

آنها( آمریکا و اسرائیل) مجبور شده اند سه میلیارد دلار از پول های بلوکه شده ایران را آزاد کنند! چه خفتی برای آمریکا!؟

آنها مجبور خواهند شد تحریم ها را بردارند! از این بیشتر نمی شد امپریالیسم آمریکا را در مقابل جمهوری اسلامی خوار و ذلیل دید!

و حتما این کارها را بدون رسیدن به خواست های خود و در نتیجه شکست شان پذیرفته اند!

«این امر با تصور اولیه برای براندازی جمهوری اسلامی و بر قدرت نشاندن یک نیروی دست نشانده و یا تجزیه ایران و تسلط بر نفت و گاز آن فاصله نجومی دارد.»

اینها مشتی «تصور» و حرف های ترامپی بود و نه لزوما اهداف واقعی آمریکا و اسرائیل. اگر واقعا و در عمل آمریکا و اسرائیل می خواستند حکومت اسلامی را براندازند باید همراه حملات هوایی، نیرو پیاده می کردند و دست به حملات زمینی می زدند( همان کاری که با افغانستان و عراق کردند) و یا این که نیروی داخلی کافی برای دست زدن به کودتا داشتند و یک کودتای داخلی راه می انداختند( مانند دیگر کودتاهاشان). این که گفته می شد مردم به خیابان بریزند و حکومت را سرنگون کنند و ما از بالا پشتیبانی می کنیم مشتی حرف بود.

در مورد تجزیه و حرف هایی که ترامپ در مورد کردستان و اسلحه فرستادن و غیره کرد نیز بیشتر تهدید بود تا عمل کردنی جدی در جهت آن و پیگیری آن. اگر در عرصه ی عمل امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل اقدامات مشخصی انجام می دادند که در جهت سرنگونی حکومت بود و شکست می خوردند آنگاه می شد گفت که می خواستند براندازند و یا تجزیه کنند اما به دلیل مقاومت و تاب آوری حکومت اسلامی شکست خوردند. همچون مورد کودتای 25 مرداد 1332 که اقدامی عملی بود و شکست خورد و بار دوم در 28 مرداد دولت مصدق را سرنگون کرد.

اینجا هیئت اجرایی فرصت را غنیمت می شمارد و مدح نامه ای در مورد رهبران حکومت ولایت فقیه می نویسد. این بخش واقعا خواندن دارد و شسته و روفته «محور مقاومتی» است:

«بر این نکته باید تاکید کرد که این بار، بر خلاف جنگ عراق علیه ایران، رهبران جمهوری اسلامی از فرصت مقاومت و پایداری و دست آوردهای خود در جنگ، به موقع و به بهترین نحو بهره برداری کرده اند.»

پس سلام هیئت اجرایی راه کارگر بر آنها - بر این به گفته ی هیئت اجرایی «فاشیست ها» - باد!

«این بار شاهد لختی در تصمیم گیری و محافظه کاری نهادینه شده در میان رهبران جمهوری اسلامی نیستیم. به نظر می رسد با ترور رهبر و بخش بزرگی از رهبران و فرماندهان قدیمی رژیم توسط آمریکا و اسرائیل،  با نسل جدیدی از تصمیم گیران در جمهوری اسلامی روبرو شده ایم.»

پس سلام و درود هیئت اجرایی بر آنها باد و بر «نسل جدید» فاشیست ها!

(در حاشیه و برای آرامش روان حضرات هیئت اجرایی:«وظیفه ی یک تحلیل گر این است که حقایق را بگوید و آنها را ماست مالی نکند و یا به میل خود واقعیت ها را تفسیر نکند. حضرات نیز می خواهند آنچه واقعیت و حقیقت است بگویند!؟ خوب! این ممکن است کار را گاه به ستایش«دشمن دانا» نیز بکشاند!)

 شاید راه کارگری ها امیدهایی به این دشمن فاشیست دانایشان بسته اند!؟ شاید می خواهند دل «محور مقاومتی» ها را به دست آورند!؟

 «در رابطه با چنین موفقیتی برای جمهوری اسلامی می توان بر نکات زیر تاکید کرد

اول ـ ما همواره و از شروع جنگ دوازه روزه تاکید کرده بودیم که در تاریخ معاصر جهان، حکومت هیچ کشوری از طریق بمباران هوائی سقوط نکرده و تغییر رژیم از این طریق ممکن نیست.»

این را شما پی برده و «تاکید» کرده بودید! و واقعا دست مریزاد! وای به حال ترامپ و رهبران آمریکا که چنین حقیقتی را نفهمیده بودند! 

«دوم ـ رژیم های فاشیستی و از جمله جمهوری اسلامی، که از درون جنبش های اجتماعی و توده ای سر بر می آورند، درمنزوی ترین شرایط خود، هم چنان از پایه هر چند ضعیف حمایتی برخوردارند باشند از طریق بمباران های هوائی سرنگون نمی شوند

واقعا ترامپ و نتانیاهو و ژنرال هاشان مغزی اندازه ی یک نخود داشتند که به چنین حقایق آشکار و بزرگی دست نیافته بودند!؟

«سوم ـ استراتژی ترامپ- نتانیاهو و این تصور که با بمباران های سنگین هوائی و زدن سر رژیم در ظرف چند روز شاهد سقوط رژیم خواهند بود، یک حماقت راهبردی تاریخی بود. آن ها سپس به بمباران های بسیار سنگین هوائی روی آوردند که حاصل آن شکست در حصول همه اهدافی بود که یکی از پی دیگری ردیف می کردند…»

اما مورد دوم یعنی «شکست در حصول همه ی اهدافی که یکی از پی دیگری ردیف می کردند» نیز مساله ای است. در واقع حضرات به تهدیدهای ترامپ و سیاست بازی وی اتکا کرده و آنها را تبدیل به اهداف وی می کنند و سپس چون به آنها نرسیده است وی را شکست خورده به شمار می آورند!( باز هم این میانه بیفزاییم که حتی بر فرض( به نظر ما تقریبا محال) اگر ترامپ و نتانیاهو واقعا می خواستند حکومت را سرنگون کنند اما موفق نشدند هیچ حرجی نیست که آنان برنامه و نقشه ی خود را تغییر دهند و از راه دیگری و حداقل حکومت را وادار به تسلیم به اهداف خود کنند. در چنین وضعی وظیفه ما تحلیل تغییر برنامه و نقشه و علل و چگونگی تغییر آن و بررسی مراحل آن و در نهایت برآورد نزدیک به واقعیت درجه ای است که آنها توانسته اند به برنامه و نقشه ی نهایی خود تحقق ببخشند و نه اینکه تنها نقشه ی نخستین آنها را نقشه دانسته و نقشه ها و برنامه های دیگر آنها( مثلا پلن یک - پلن دو – پلن سه و غیره) را از قلم بیندازیم!)

در هر حال جالب است! هیئت اجرایی رهبران آمریکا و اسرائیل را هالو به شمار می آورد. هالوهایی که می خواستند از طریق بمباران هوایی رژیم کنونی را تغییر دهند! و پس از نسبت دادن چنین اهدافی به آمریکا، استراتژی آنها را یک « حماقت راهبردی تاریخی» می نامد.

اما اگر آنها واقعا چنین اهدافی نداشتند و هدف واقعی شان از زدن سر رژیم زدن رده های نخست و دوم رهبران و آوردن رهبرانی تازه (و ترجیحا و یا قطعا متمایل به امپریالیست های غرب) بر سرکار و کشاندن شان پای میز مذاکره و در نهایت به زیر سیطره ی امپریالیسم آمریکا و غرب بود، چه؟ آنگاه تمامی این تحلیل دود می شود و به هوا می رود!

می دانیم که حال آتش بسی 60 روزه برقرار است و ممکن است در صورت تداوم سیاست های پیشین از جانب حکومت اسلامی که به نظر ما گرچه نه ناممکن اما به دلیل مداخله ی امپریالیسم آمریکا در این تضادهای داخلی بعید به نظر می رسد(با توجه به این تضادهای حادی که میان جناح ها و باندهای حاکم وجود دارد و به طور قطع در صورت پایان جنگ شدیدتر و بدتر خواهد شد و اگر خونین و مرگبار نشود به قدرت گیری بیشتر برخی باندها و بیرون راندن برخی دیگر منجر خواهد شد)اما بعید به نظر می رسد)جنگ دیر یا زود دوباره آغاز شود.

«چهارم ـ یکی از اشتباهات و ارزیابی های نادرست  متجاوزان آن بود که قدرت موشکی و پهپادی و استراتژی جنگ نامتقارن جمهوری اسلامی را وارد محاسبات خود نکرده بودند».

 لابد خیلی مُنگل بودند که این امکاناتی و توانایی های را که حکومت اسلامی داشت ندیده بودند! لابد پیش از این و در جنگ نخست دوازده روزه حکومت اسلامی چنین تهدیداتی نکرده بود! نگفته بود تنگه هرمز را می بندد و یا به پایگاه های آمریکا در کشورهای منطقه حمله می کند! خوب است که یک بار پس از ترور قاسم سلیمانی و یک بار هم در جنگ نخست چنین کارهایی - گیریم نمایشی - کرده بود. به راستی کل رهبری آمریکا و اسرائیل باید مشتی نادان و احمق باشند که چنین چیزهای تابلویی را ندیده و در محاسبات خود وارد نکرده باشند!

باری هر نیرویی و هر دشمنی( و از جمله هر ارتجاع یا امپریالیستی) در محاسبات خود از نیرو و توان و سیاست ها و تاکتیک های دشمن اش و همچنین تحلیل عینی اوضاع، به درجه ای گاه کم و گاه بسیار زیاد اشتباه می کند( به ویژه مقابل مبارزات پرولتاریا و نیروهای انقلابی و در دوران های اوج گیری انقلاب ها که اشتباهات نیروهای ارتجاع و میرنده زیاد می شود) و نیز می توان دشمن را به اشتباه انداخت، اما بیشتر در زمینه ها و مسائل و موقعیت هایی که برای او کمابیش تازه است و یا برای نخستین بار است که طرح می شود و یا پدید می آید، نه در چنین زمینه هایی که امپریالیسم آمریکا و اسرائیل و دم و دستگاه هاشان کمابیش تخصص دارند و افزون بر این کلی نفوذ در دم و دستگاه های حکومت اسلامی داشته و دارند و می توانستند به بسیاری از برنامه ها و سیاست ها و تاکتیک ها حکومت ولایت فقیه پی ببرند.  

«پنجم ـ  جمهوری اسلامی بر خلاف غافلگیر شدن در جنگ دوازده روزه، سیاست زدن پایگاه های امریکائی در کشورهای خلیج فارس و نیز زدن تاسیسات نفت وگاز کشورهای متحد آمریکا  و مهمتر از همه استفاده از اهرم بستن تنگه هرمز را وارد معادلات نظامی کرد که تاثیرات آن علیرغم تذکرات فرماندهان نظامی آمریکا، از سوی ترامپ و وزیر جنگ اش مورد توجه واقع نشده بود.»

خوب پس روشن است که فرماندهان نظامی آمریکا می دانستند و تذکراتی به ترامپ و وزیر جنگ اش داده بودند. حالا می شود این «نفهمیدن» ها و «هالو» بودن ها را به ترامپ و وزیرجنگ اش نسبت داد!

هرمز دامان

نیمه ی نخست تیرماه 1405