در گرامیداشت یازدهم اردیبهشت روز کارگر

 

طبقه ی کارگر ایران در یازدهم اردییهشت امسال در شرایط خاصی از نظر وضعیت داخلی و بین المللی قرار دارد.

جنگ امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل علیه انقلاب دموکراتیک و ضدامپریالیستی ایران

جنگی تجاوزکارانه از سوی امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل علیه انقلاب دموکراتیک و ضد امپریالیستی ایران به راه افتاده است. این انقلاب در ده ی اخیر و از دی ماه 96 به این سو موجب تکامل آگاهی و غلیان احساسات کارگران و زحمتکشان و دیگر طبقات انقلابی و مترقی ایران گشته و رشد ادامه دار و بی سابقه ای را خواه در گستره و خواه در ژرفا تجربه کرده است. روز به روز بر گستره ی و اتحاد زحمتکشان و طبقات مترقی در این انقلاب افزوده شده و شعارهای آن پیشروتر و رادیکال تر گشته است. با هر سرکوب حکومت خشم و کینه و نفرت توده ها از آن افزوده شده است و این امکان که در  دورها و مراحل آتی انقلاب توده ها به اشکال مبارزه ی عالی تر و به ویژه مبارزه ی مسلحانه ی انقلابی و جنگ توده ای روی آورند بیش از پیش گشته است. از این رو یکی از مهم ترین اهداف اساسی جنگ کنونی امپریالیسم آمریکا و اسرائیل این است که طبقه ی کارگر و توده های انقلابی، زنان، دانشجویان، ملیت های زیرستم که همه به این انقلاب جان داده اند و انقلاب بزرگ شان را به خاموشی و نابودی کشاند.

این همه با توجه به شرایط مشخصی که انقلاب در آن به سر می برد و به ویژه خیزش بزرگ دی ماه 1404که با سرکوب وحشیانه ی حکومت مواجه شده بود و با ریاکاری هر چه تمام تر به عنوان پشتیبانی از انقلاب و «کمک در راه است» برای این که «مردم حکومتی از آن خود روی کار آورند» و با اتکا به یاس و نومیدی و استیصال و توهم بخش هایی از طبقه ی میانی و توده های زحمتکش صورت گرفت.

از این دیدگاه این جنگ برآمده و یا شکلی خاص از تهاجم امپریالیسم به انقلاب های دموکراتیک - سوسیالیستی در کشورهای زیرسلطه و تجلی تضاد بین طبقه ی کارگر و خلق های زیرسلطه ی امپریالیسم با امپریالیسم (در اینجا به ویژه امپریالیسم آمریکا) است.

 تهاجم به ایران همچون تهاجم به کشورهایی مانند لیبی و سوریه است که برای خفه کردن انقلاب های تازه نضج گرفته شان صورت گرفت و آن انقلاب ها را به نابودی و توده ها را به انفعال کشاند و نکته ی مهم این که دخالت نظامی و تجاوز به کشورهای مزبور نیز با طرح سیاست «کمک به مردم این کشورها» پیش رفت. گفتنی است این چنین حملات نظامی و تجاوزهایی به مصر و تونس و اردن و بحرین با توجه به این که این کشورها جزیی از بلوک غرب بودند صورت نگرفته و در این کشورها برای به کجراه بردن انقلاب و خاموش کردن سیاست های مداخله جویانه و رذیلانه ی دیگری به کار گرفته شد.

جایگاه سلطنت طلبان و پادشاهی خواهان مزدور امپریالیسم در حمله به انقلاب

در راه تحقق و تداوم این دخالت نظامی و تجاوز و سرکوب انقلاب، همه ی سلطنت طلبان و پادشاهی خواهان و جمهوریخواهان مزدور امپریالیسم و بوق های تلویزیونی شان نیز سهم معینی داشتند.

آنها با استفاده از این توهم( و نوستالژی) که زمان شاه «بهشت برین» بود و یا «مردم در رفاه بودند» و کشور به سوی توسعه پیش می رفت و حسرت تمامی کشورهای پیرامون و حتی کشورهای امپریالیستی ثروتمند غرب و از جمله خود آمریکا را بر انگیخته بود، بخش هایی از طبقات مرفه و میانی و نیز جوانانی را که دوره ی شاه سابق را ندیده بودند خام کردند. آنها با به دنبال خود کشیدن این دسته ها و شعارهای پوچ شان که هیچ سنخیتی با خواست های اساسی طبقاتی که جنبش ها و خیزش های دو دهه ی اخیر را بر پا کرده بودند نداشت، توده های متحد را به دسته های مخالف تقسیم کرده و وحدت نسبی درونی جنبش را نخست در مبارزه انقلابی- دموکراتیک در خراسان در هفته ی خسرو علیکردی وکیل به قتل رسیده به وسیله ی حکومت ولایت فقیه و سپس و به ویژه در جنبش دی ماه 1404 تا حدودی تخریب کردند. جز این در کشورهای امپریالیستی در نقش فحاشان و چماقداران ظاهر شده و به حمله به گروه هایی که جزو آنان نبودند و به ویژه آنها که دل در گرو خیزش «زن، زندگی، آزادی» داشتند دست زدند، و به این ترتیب در خارج نیز تلاش کردند که مانع از شکل گیری جنبشی به نسبت یکدست و متحد در پشتیبانی از جنبش ها و خیزش های داخلی شوند.

در حال حاضر نیز این دسته های مزدور و وطن فروش و تلویزیون هاشان به ویژه انترناشنال و من و تو در حال تداوم همان کارها هستند تا از یک سو اجازه ندهند هیچ نیروی جایگزینی به جای حکومت کنونی در بیرون کشور و یا در داخل شکل گیرد و از سوی دیگر در صورتی که سیاست امپریالیسم آمریکا در مورد حکومت ولایت فقیه تغییر کرد و مثلا از «تغییر» در حکومت به نفع باندهای هوادار امپریالیسم غرب، به «سرنگونی» حکومت کشیده شد( گرچه احتمال آن کم است) بتوانند وضع خود را به عنوان جایگزین حفظ کرده و گسترش دهند. دعوت اخیر پارلمان سوئد از رضا پهلوی مزدور آمریکا و اسرائیل و سردسته ی این قلدران و چماقداران که احتمالا از سوی جناح های راست و فاشیستی برخی دیگر از کشورها امپریالیستی تکرار خواهد شد و نیز در شیپور کردن و های و هوی اخیرشان را بر سر ریختن مقداری سس گوجه بر پیراهن وی را باید در همین راستا به شمار آورد.     

جنگی در چارچوب تجدید تقسیم امپریالیستی جهان

در چارچوبی دیگر این جنگی است برای تجدید تقسیم جهان که میان قدرت امپریالیستی آمریکا و دیگر امپریالیست های رقیب به ویژه امپریالیسم روسیه صورت گرفته است. امپریالیسم آمریکا و نیز امپریالیست های غربی پس از فروپاشی سوسیال امپریالیسم شوروی در دهه ی هشتاد یک خیز بلند برای تصرف کشورهای بزرگ و کوچکی که جزء بلوک این امپریالیسم و یا در سیطره ی این امپریالیسم قرار داشتند برداشتند و تلاش کردند که این کشورها به بلوک امپریالیستی غرب منضم شوند. بخشی از کشورهای امپریالیستی اروپای شرقی با توجه به ویژگی هایی که جنبش های درونی شان داشتند مانند لهستان و رومانی و چکسلواکی و مجارستان و بلغارستان و آلمان شرقی در یک فرایند چند ساله به بلوک امپریالیست های غربی پیوستند. برخی دیگر مانند یوگسلاوی که نیمه مستقل بودند با دامن زدن به جنگ داخلی در نهایت با تجزیه شدن جسته و گریخته به این بلوک ملحق شدند و برخی دیگر نیز با انقلاب های مخملی و غیره. آخرین آنها اوکراین بوده است که جنگ بر سر آن بین امپریالیست های غربی( بیشتر امپریالیست اروپای غربی) و امپریالیسم روسیه کماکان ادامه دارد.

همین روند به شکلی دیگر در مورد کشورهای زیرسلطه ی وابسته به بلوک سوسیال امپریالیسم شوروی به وجود آمد. جنگ هایی تجاوزکارانه از سوی امپریالیست های غربی به رهبری آمریکا علیه افغانستان، عراق، لیبی و سوریه به راه افتاد و نه تنها انقلاب در این کشورها به ویژه در سوریه و لیبی خفه شد بلکه  این کشورها دچار جنگی طولانی و از هم پاشیده گی درونی شدند. خیلی دشوار نیست که ادامه ی همین فرایند را در ونزوئلا و ایران و کوبا ببینیم.

جنگ بین امپریالیست ها با حکومت ولایت فقیه - دلایل خاص جنگ در سطح بروز

از سوی سوم این جنگی است بین امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل با حکومت ارتجاعی ولایت فقیه در منطقه ی خاورمیانه و با توجه به ویژگی های حکومت و منطقه.

گفتنی است که گرچه این حکومت خود را( و نه به طور کامل) در چارچوب بلوک روسیه قرار داده است اما ویژگی هایی دارد که منجر به دامن زدن به تضادهای جانبی با دولت اسرائیل و امپریالیسم آمریکا در منطقه گشته است. مهم ترین خصلت این حکومت جاه طلبی در برقراری یک امپراطوری اسلامی یا شیعی در منطقه است و در این مسیر گمان می کند می تواند خودسرانه با امپریالیست های غربی و اسرائیل در افتد. این امر موجب شده است که حکومت از نظر داخلی خود را مجهز به شهرهای موشکی و پهپادی کند و نیز احتمالا بخش هایی از آن به دنبال اتمی شدن باشند. از سوی دیگر بسیاری گروه های کوچک و بزرگ نیابتی را در منطقه و در کشورهای لبنان، فلسطین، عراق، افغانستان، یمن و سوریه( که در مورد آن کل حکومت بشار اسد مورد بحث است) از نظر مالی و نظامی و لجستیکی تقویت کند و در کنار خویش و برای پیشبرد اهداف جاه طلبانه ی خویش نگه دارد. سوی دیگر این جاه طلبی بیرونی، ترس و وحشت درونی از انقلاب توده ها بوده است که به مرور و بیش از پیش دشمن استبداد دینی حاکم گشتند و بنابراین این حجم از توجه به مسائل نظامی و به باد دادن ثروت کشور به پای آن نه تنها برای حفظ بقای حکومت در مقابل حمله ی خارجی به ویژه امپریالیست های غربی و اسرائیل بلکه همچنین برای حفظ حکومت ولایت و بقای آن در داخل نیز بوده است.

روشن است که شکل بروز تضاد میان امپریالیسم آمریکا و دیگر امپریالیست های غربی با حکومت ولایت فقیه که خود دارای باندهای مزدور روسیه و چین در حاکمیت است، بیشتر در همین چارچوب است. حکومت اسلامی از نظر سیاسی به امپریالیسم روسیه تکیه می کند. مشتی گروه های نیابتی در منطقه به راه انداخته است و تهدیدی برای اسرائیل و همچنین دولت های وابسته به غرب در منطقه به شمار می آید و به دنبال ساخت موشک هایی دوربرد و سلاح های پیشرفته ترکه از نظر خودشان بازدارنده و از نظر امپریالیست ها تهدیدکننده است می باشد. در عین حال این حکومت به دلیل ویژگی های قرون وسطایی وضعیتی در داخل کشور به وجود آورده که همواره بوی انقلاب از درون آن به مشام می رسد. امری که امپریالیست ها آن را بر نمی تابند.

این ها دلایل اصلی بروز این جنگ امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل با حکومت ولایت فقیه هستند.

وضعیت کنونی جنگ

جنگ کنونی دو وجه اساسی داشته است. وجه نظامی و وجه اقتصادی

 وجه نظامی

در وجه نظامی امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل با حملات هوایی و موشکی خود بسیاری از سران سیاسی و نظامی حکومت را حذف کردند و بسیاری از سایت های اتمی و کارخانه های تولید موشک و پهپاد را یا از کار انداختند و یا نابود کردند. در عین حال آمریکا و اسرائیل به این بسنده نکردند و به بسیاری از تاسیسات و زیرساخت های ایران حمله کردند. پالایشگاه ها، پتروشیمی ها و کارخانه های فولاد، مدرسه و دانشگاه ها و بیمارستان و آثار تاریخی و خانه های مسکونی مردم به ویرانی و نابودی کشیده شد. مردمان بسیاری کشته و بسیاری نیز آواره شدند. این ها همه با این بهانه که این تاسیسات و کارخانه ها و مجتمع ها مورد استفاده ی سپاه و نیروهای نظامی حکومت و برای اهداف نظامی مورد بهره برداری قرار گرفته و می گیرد.

در این سطح و با توجه به تهدیدهای ترامپ و نتانیاهو هیچ بعید نیست که پس از پایان مهلت آتش بس و تمدید آن از سوی ترامپ، و این که وی تداوم آن را نامعلوم خوانده است، تهاجم این دو دولت به زیرساخت ها، نیروگاه ها و کارخانه ها از سر گرفته شود.

تکامل بحران اقتصادی و تاثیرات آن بر وضع طبقه ی کارگر و زحمتکشان در کشورهای امپریالیستی و زیر سلطه

در وجه اقتصادی که اکنون جنگ بیشتر پیرامون آن متمرکز شده است حکومت مرتجع ایران تنگه ی هرمز را بسته است و دولت ترامپ نیز بنادر ایران را محاصره کرده و اجازه ی عبور کالاها( جز برخی از کالاها) را نمی دهد.

بستن تنگه ی هرمز که تقریبا یک پنجم تولیدات انرژی جهان از آن می گذرد ضرباتی اقتصادی به اقتصاد جهانی وارد کرده است. قیمت نفت و فراورده های آن در تمامی کشورهای امپریالیستی و زیر سلطه به طور کلی بالا رفته است( گرچه به سبب اخبار جنگ و سیاست های متضاد آمریکا و حکومت ولایت فقیه شدت یافتن و یا کاسته شدن از شدت آن مدام بالا و پایین می رود) و این امر به دو بحران از پیش موجود یعنی بحران اقتصادی ای که از سال 2008 آغاز شد و نیز نتایج اقتصادی جنگ اوکراین افزوده گردیده است.

دو بحران پیشین تاثیرات سهمگینی بر وضع طبقه ی کارگر و توده های زحمتکش و حقوق بگیر کشورهای امپریالیستی گذاشته و با توجه به رشد تورم و افزوده نشدن دستمزدها منطبق با نرخ تورم، ارزش واقعی دستمزد آنان و امکان تامین کالاهای شان را برای زندگی عادی به شدت پایین آورد. این امر کماکان ادامه دارد.

جدا از این دو باید به سیاست تعرفه های ترامپ اشاره کرد که آن نیز به سهم خود موجب افزایش تورم و بهای کالاها شده است و این امری است که در تمامی کشورهای امپریالیستی و نیز کشورهای زیر سلطه به وجود آمده است.

و بالاخره باید به گستره ی پذیرش مهاجران جدید از کشورهای آسیایی و افریقایی و آمریکای جنوبی و مرکزی اشاره کرد که نه تنها در پایین نگه داشتن دستمزد کارگران موثر بوده بلکه بر گستره ی بیکاری و یا پاره وقت کاری در کشورهای امپریالیستی افزوده است. در دهه ی اخیر فقرا و بی خانمان ها در کشورهای امپریالیستی رو به افزایش گذاشته و همه ساله مرگ این بی خانمان هاست که بخشی از مرگ و میر در کشورهای امپریالیستی شده است.

گران شدن قیمت نفت و فراورده های آن نیز که اکنون در جریان است بر این وضع افزوده شده و به سرعت موجب بالا رفتن بهای کالاهای اساسی به ویژه مواد غذایی شده است. امری که بر وضع سبد خانواده های کارگران و زحمتکشان و حقوق بگیران کشورهای امپریالیستی که مزدهاشان انگار قفل شده است، اثر گذاشته و آنها را یا فقیرتر و یا مجبور به کار بیشتر( اضافه کاری، کار در روزهای شنبه) کرده و می کند. و هنگامی که وضع که در کشورهای غارتگر و ثروتمند امپریالیستی چنین است دیگر چه می توان از کشورهای فقیر زیر سلطه ی افریقا و آسیا و آمریکای جنوبی و مرکزی گفت. افزایش خیل مهاجران و مهاجرت از این کشورها به کشورهای امپریالیستی یک نمونه ی کوچک است که نشانگر وضع کار و بیکاری و سطح دستمزدها و استانداردهای زندگی طبقات زحمتکش و مزدبگیر در این کشورها می باشد.

 روشن است که این وضعیت همچون سال گذشته به مبارزه ی طبقه ی کارگر و زحمتکشان خواه در کشورهای امپریالیستی و خواه در کشورهای زیر سلطه دامن زده و می زند. در دوران کنونی خلاء نبود مبارزات کارگران و زحمتکشان نیست، نبود نیروهای پیشروی سازمان یافته ی کمونیست( کارگر و روشن اندیش کمونیست) در بیشتر کشورهاست که بتوانند این جنبش ها را رهبری کنند. این امر به نفع پیشرفت انقلاب باید حل شود و دیر یا زود حل خواهد شد.  

وضع تضادها درون حکومت ولایت فقیه ایران

حکومت ولایت فقیه بر خلاف ظاهر متحدی که گاه به خود می گیرد و بیشتر هنگامی که می خواهد انقلاب را سرکوب کند همواره پاره پاره بوده و این پاره ها، جناح ها و دسته ها و باندها در حال دریدن و حذف یکدیگر بوده اند. در تاریخ حکومت اسلامی آن «وحدت کلمه» ای که خمینی امیدوار بود میان شان به وجود آید خیلی کم به وجود آمده و عموما «جدایی کلمه» بوده است که حاکم بر روابط بین  جناح های حکومتی و باندهای حکومتی بوده است. چنانچه به گذشته ی نزدیک و همین مناسبات با کشورهای امپریالیستی غرب در مساله برجام نگاه کنیم می بینیم که چه جدال هایی بین باندهای گوناگون جناح های اصول گرا پدید آمد( با اصلاح طلبان که سر دراز دارد).

 روشن است که اکنون و در شرایط نوین و پس از ضرباتی که حکومت اسلامی به ویژه در مورد کشته شدن سران کلیدی حکومت و نیز تخریب بسیاری از تاسیسات نظامی اش خورده است، مسائلی مانند «آتش بس» و «مذاکرات صلح» نیز نمی تواند از این نوع جدال ها و مخاصمه های درونی و جنگ و جدال ها برکنار بماند.

آنچه در مذاکرات اخیر در پاکستان گذشت، لشکر کشی هشتاد و اندی نفره حکومت اسلامی به اسلام آباد و نیز جنگ و مرافعه هایی که بعدا روشن شد بین هینت ایرانی در پاکستان به وجود آمده و سپس ادامه ی آن در داخل بین حداقل سه باند دزدان و غارتگران و جنایتکاران اصول گرا یعنی باندهای قالیباف( خواهان مصالحه با امپریالیسم آمریکا) و باند جلیلی و پایداری ها( ظاهرا مخالف مصالحه با امپریالیسم و خواهان ادامه ی جنگ) و همچنین باند وحیدی در سپاه همه و همه نشانگر تشدید این مجادلات و جدال ها هنگام برقراری رابطه ی استراتژیک با امپریالیسم آمریکا و دیگر امپریالیست های غربی است. تشدید این منازعات به جایی کشیده شد که قالیباف باند جلیلی را گروه های «شبه نظامی افراطی» خواند که برنامه ها و شعارهاشان موجب «نابودی ایران» خواهد شد و در مقابل باند جلیلی بخش هایی از مذاکره کننده گان را به گونه ای به جعل پیام های مجتبی خامنه ای متهم کردند. پس از این جدال ها وضع به گونه ای گردید که قالیباف در عکس العمل نسبت به این گونه تخریب ها، از ریاست گروه مذاکره کننده استعفا داد.

آنچه که می توان نتیجه گرفت این است که این باندها تا جایی که استقلال نسبی دارند مسائل حل نشده ای در مورد چگونگی تقسیم قدرت و ثروت میان شان به ویژه هنگامی که قرار است روابط استراتژیک با امپریالیسم برقرار شود وجود دارد و با توجه به وجود تعادلی نسبی در قدرت میان آنها حذف یکی به وسیله ی دیگر به ساده گی ممکن نیست و ممکن است همچون گذشته کار به حذف فیزیکی کشیده شود.

 و اما تا جایی که این باندها تجلی نفوذ امپریالیست های غربی و امپریالیسم روسیه هستند روشن است که تجلی تضاد میان منافع آنها بوده و وسیله و ابزاری برای پیشبرد مقاصد و منافع آنها می شوند و جنگ و دعوای آنها به واقع جنگ و دعوای مزدوران امپریالیسم روسیه و امپریالیست های غربی است.

با توجه به وجود همواره ی این تضادها و تشدید آنها هنگام برقراری روابط با امپریالیست های غربی تصور این که حکومت ولایت فقیه بدون یک تصفیه ی شدید و سلاخی درونی( کودتای درون هسته ی سخت قدرت) و منکوب کردن باندهای مخالف( مستقل یا هوادار امپریالیسم روسیه) می تواند به امپریالیسم آمریکا وابسته گردد مشکل است.  

آنچه می توان نتیجه گرفت این است که این کش و قوس ها، آتش بس و مذاکرات از یک سو و تداوم جنگ نظامی و اقتصادی از سوی دیگر ممکن است تا مدتی ادامه یابد. وضعی که بی تردید برای طبقه ی کارگر و زحمتکشان با توجه به شرایط کنونی اقتصادی و سیاسی شان بسیار سخت و طاقت فرسا خواهد بود.

تضادها درون دولت آمریکا و بین امپریالیست های غربی 

از سوی دیگر تضادها تنها درون هیئت حاکمه ایران وجود ندارد بلکه درون دولت ترامپ و درون حزب جمهوریخواه آمریکا و نیز بین حزب دموکرات و حزب جمهوریخواه و همچنین بین طبقه ی کارگر آمریکا و دولت ترامپ هم وجود دارد. مرکز ثقل این تضادها جدا از بحران اقتصادی موجود و نیز تاثیرات جنگ اوکراین بر اقتصاد کشورهای امپریالیستی، به این بر می گردد که ترامپ از آغاز گفته بود که برای کسب جایگاه بهتر برای آمریکا( جلوگیری از تحلیل نیروهای درونی آمریکا به ویژه اقتصاد این کشور) وارد جنگی و یا جنگی طولانی نخواهد شد و آمریکا را به مقام پیشین اش خواهد رساند. او همچنین وعده داده بود که وضع طبقه ی کارگر و توده های زحمتکش را بهتر خواهد کرد.

 اما امپریالیسم بدون جنگ نمی تواند نفس بکشد. یافتن سال هایی در صد و بیست سال اخیر که جهان آرامش نسبی ای داشته بسیار مشکل است. پس از جنگ جهانی اول جنگ های زیادی در کشورهای زیر سلطه به پا شد و پس از جنگ جهانی دوم نیز. جنگ نیاز امپریالیسم است برای تجدید تقسیم جهان و گسترش نفوذ سرمایه. هنگامی که جنگ های جاری در اوکراین و سودان و لبنان و ایران تمام شود جنگ های دیگر آغاز خواهد شد. تا امپریالیسم و سرمایه داری هست، جنگ نیز همزاد و هوا و خوراک آن است و تنها جنگ طبقه ی کارگر و کشاورزان و توده های زحمتکش و تمامی طبقات انقلابی و زیر ستم با امپریالیسم و سرمایه داری و در نهایت برقراری نظام کمونیستی است که می تواند جنگ میان انسان ها را برای همیشه پایان دهد. چنانچه مائو گفت جنگ، این هیولای کشتار انسان ها به دست یکدیگر.. را تنها به وسیله ی جنگ و با جنگ( جنگ انقلابی) می توان نابود کرد. 

نکته ی دیگر این که تصور بخش هایی از طبقه ی کارگر آمریکا که گویا می توان به ترامپ اعتماد کرد و یا او حداقل کارگران و زحمتکشان سفیدپوست را از زیر بار زندگی مشقت بارشان در خواهد آورد و بنابراین به او رای دادند تصور خامی بود و اکنون پس از کمابیش گذر یک و سال و نیم از عمر دولت ترامپ واقعیت تلخ روبروی طبقه ی کارگر آمریکا به ویژه همین بخش آن قرار گرفته است.

 جدا از این ها دولت های امپریالیستی اروپایی نیز با ترامپ همراهی نکردند و این نیز نشانگر تضادهای درون یک بلوک امپریالیستی بود. آنچه موجب رشد تضادها درون بلوک امپریالیستی غرب شده است فشار زیاد برای افزایش بودجه ی نظامی برای پیمان ناتو آن هم در حالی که بحران اقتصادی در اکثر این کشورها با شدت ادامه دارد و موجب جنبش های زیادی به ویژه در فرانسه شده است، زیاده خواهی امپریالیسم آمریکا و ترامپ و تک روی های او( آمریکا اول)، همراهی نکردن کامل و نه جزیی با منافع امپریالیست های اروپایی در جنگ اوکراین و بالاخره جنگ تعرفه ها و خواست جزایر گروئنلند است. تمامی این زمینه ها به تضادها و رقابت ها میان امپریالیسم آمریکا و دوستان اروپایی اش افزوده است و اکنون خیلی روشن نیست که حل این تضادها چگونه خواهد شد.

این تضادها هر کدام تا حدودی در کشیدن ترمز ترامپ در پیش بردن جنگ تاثیر دارند. این است که بستن تنگه ی هرمز، حمله حکومت اسلامی به تاسیسات نظامی آمریکا در منطقه و نیز تاسیسات زیربنایی و اقتصادی کشورهای منطقه و همچنین مخارج هنگفت هر روزه ی تداوم جنگ برای اقتصاد آمریکا، ترامپ و دولت وی را مجبور می کنند که کمی دست به عصا راه بروند. و گرچه خواهان تسلیم حکومت ولایت فقیه در مقابل خواست هاشان هستند اما ترجیح دهند که از راه های کم خرج تر آن را وادار به این کار کنند.

با این حال این ها تلاش هایی است در این جهت و در صورتی که حکومت اسلامی تن به خواست های آمریکا ندهد و بخواهد دنباله ی جاه طلبی ها و ماجراجویی های خود را بگیرد به احتمال کار به تداوم جنگ و نابودی زیرساخت ها و کشتارهای بیشتر کشیده خواهد شد و بدتر شدن وضع اقتصادی  طبقه ی کارگر ایران و دیگر طبقات خلق ایران را در پی خواهد داشت.

 وضع جنبش طبقه ی کارگر و توده ها - جنگ و پس از جنگ

باید اعتراف کرد که وضع کنونی انقلاب توده ها اصلا رضایت بخش نیست و شرایط نامساعدی را می گذراند و این نه لزوما به دلیل وضع سیاسی و فرهنگی نیروها و طبقات درونی آن که به هر حال در این مورد اشکالات سیاسی و سازمانی کم نبوده است و قطعا می شد امیدوار بود که در خلال پیشرفت انقلاب طبقات خلقی به ویژه طبقه ی کارگر بر آن پیروز شوند، بلکه بیشتر به دلیل وضعی است که حکومت ارتجاعی حاکم و امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل برای آن به وجود آورده اند.

حکومت دست به سلاخی خیزش دی ماه زد و از ترس و وحشت گسترش انقلاب بخشی از پیشروان جوان بین بیست تا سی سال را در همان روزهای 18 و 19 دی کشت تا انقلاب را از پیشروان خود محروم سازد و آن را برای چندین دهه عقب اندازد. از این سوی و با آغاز جنگ دنبال اعدام های خویش را گرفت و زندانیان سیاسی را از گروه های مخالف خود به ویژه مجاهدین و نیز بازداشت شده گان مبارزات دی ماه را اعدام کرد. اکنون روزی و یا هفته ای نیست که جنایتکاران دستگاه قضایی دست به اعدام نزنند و مبارزین و پیشروان جان برکفی را از جنبش خلق نستانند.

از سوی دیگر جنگ امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل با این حکومت شکل گرفت. آمریکا و اسرائیل در این جنگ دست به تخریب و نابودی زیر ساخت ها و کارخانه و تاسیسات صنعتی زدند. پتروشیمی ها و فولادها و پالایشگاه ها و کارخانه هایی بخشا یا تماما تخریب شد و کارگران بسیاری کشته و بسیاری نیز بیکار گشتند.

جز این تخریب ها و خسارات، جنگ وضع طبقه ی کارگر و توده های زحمتکش و حقوق بگیر در ایران را بسیار بدتر از پیش یعنی حتی همین دی ماه که جرقه ی جنبش مردم را گرانی دلار زد، کرد.

اکنون کالاهای اساسی مورد نیاز مردم کمتر تولید یا وارد و در نتیجه گران تر شده اند. تورم نقطه به نقطه در فروردین 1405 حدود 70 درصد بوده و نیز بهای خوراکی ها در اسفند ماه از حدود 112 درصد گذر کرده و تورم سالیانه نیز بالای 50 درصد شده است. در مقابل افزایش حداقل حقوق کارگران با 60 درصد افزایش به حدود 16 میلیون و 255 هزار تومان رسیده و این در حالی است که حداقل سبد معیشت حدود 60 میلیون و با کمترین کیفیت بالاتر از 40 میلیون تومان بوده است. کمی از سال و جنگ که بگذرد و اگر حتی جنگ دوباره از سر گرفته نشود تمامی این ها می تواند بالاتر رود و وضع برای طبقه ی کارگر و حقوق بگیران بدتر شود. به ویژه این که امیدی هم نیست که حتی اگر حکومتیان بتوانند در قبال عقب نشینی هاشان امتیازهایی از آمریکا مانند آزاد شدن دارایی های توقیف شده ایران بگیرند بخش هایی از آن را همچون مسکنی برای دردهای مردم مصرف کنند.

جز این وضع اسفبار اقتصادی اگر به شرایط پیش از این نگاه کنیم خواهیم دید که سازمان های صنفی و سیاسی کارگران زیر ضربات شدید حکومت مرتجع قرار داشتند و حال که جنگ است وضع بدتر شده و طبعا هر اعتراضی از جانب کارگران و زحمتکشان و حقوق بگیران ضعیف و میانه حال به سرعت و شدت با این عنوان که در خدمت دشمنان حکومت است سرکوب خواهد شد.

به این ترتیب جنبش خلق از هر دو سو زیر ضرب قرار گرفته است.

با این همه و علیرغم این شرایط سخت و نامساعد طبقه ی کارگر و تمامی طبقات انقلابی و مترقی  خلق مبارزه ی خویش را پیش می برند.

 این مبارزه خواه در صورت تداوم جنگ و از هم گسیختگی بیشتر حکومتیان و بر علیه تداوم جنگ از سوی امپریالیسم آمریکا و حکومت ولایت فقیه و برای برقراری صلح، و خواه در صورتی که جنگ پایان یابد ادامه خواهد یافت و به احتمال بسیار گسترده تر و شدیدتر از پیش خواهد شد.

طبقه ی کارگر ایران باید در مسیر این مبارزه برای سازماندهی تشکل های صنفی و سیاسی خود بکوشد. بدون تشکلات صنفی و سیاسی به ویژه یک حزب کمونیست انقلابی طبقه ی کارگر ایران یک طبقه نخواهد بود، بلکه همان نیروی تولیدی و خدماتی و برده گان مزدی و با همان زنجیرها در خدمت سرمایه داران دزد بوروکرات- کمپرادور حاکم و امپریالیست های غارتگر خواهد بود. نیرویی که خون آن مکیده خواهد شد تا در خدمت رشد این زالوها صفتان قرار گیرد.

جز این باید نیروهای پیشروی کارگری دریابند که هدف اساسی تمامی مبارزات کسب قدرت سیاسی برای طبقه ی کارگر و کشاورزان و دیگر طبقات خلقی است و با مبارزات صنفی صرف نمی توان  امر انقلاب دموکراتیک و ضد امپریالیستی را تحقق بخشید و جمهوری دموکراتیک خلق را برپا کرد و به سوی سوسیالیسم پیش رفت. همچنین تجربه ی تلخ دو استبداد سلطنتی 20 و 25 ساله و یک استبداد مذهبی تقریبا 50 ساله نشان داده است که در ایران اساسا امکان کسب قدرت سیاسی به وسیله ی طبقه ی کارگر و خلق از طریق سازمان دادن قیام های مسلحانه شهری و سراسری وجود ندارد و تنها راه سرنگونی حکومت استبدادی حاکم از طریق به راه انداختن یک جنگ درازمدت توده ای است. پس بر پیشروان کمونیست و به ویژه مائوئیست است که به تبلیغ و ترویج جنگ توده ای در میان طبقه ی کارگر و خلق بپردازند و خود نیز به تدارک و برپایی آن دست زنند. مبارزه ی طبقه ی کارگر و دیگر طبقات انقلابی و مترقی خلق و تجارب زنده و عینی شان آنها را به سوی در دست گرفتن سلاح پیش خواهد راند. 

مرگ بر امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل

مرگ بر سلطنت طلبان و مزدوران امپریالیسم

مرگ بر حکومت ولایت فقیه

زنده باد انقلاب

برقرار باد جمهوری دموکراتیک خلق به رهبری طبقه ی کارگر

گروه مائوئیستی راه سرخ

ایران

7 اردیبهشت 1405 

هیئت اجرایی راه کارگر مروج رویزیونیسم«محور مقاومتی» در «شبه چپ» ایران(3)

 

آویزان کردن «مدال» افتخار به گردن حکومت ولایت فقیه

از سوی رویزیونیست های «هیئت اجرایی»

بخش «ج» متن راه کارگر( هیئت اجرایی)( پاره های 1 و 2)

ج ـ  جنبش مردمی ایران و جایگاه اپوزیسیون

۱ـ تداوم حملات و بمباران های اسرائیل و آمریکا و روشن شدن اهداف شوم آن ها برای نابودی ایران با شعار بازگرداندن ایران به عصر حجر، حجم خسارت ها به مراکز غیرنظامی و علمی همچنین آسیب های جدی به آثار باستانی، حمله به خانه های مسکونی، بیمارستان ها، دانشگاه ها ، کارخانه های دارو سازی، صنایع فولاد و پتروشیمی، پل های ارتباطی، استفاده از بمب های قدیمی غیرهوشمند و ویرانگر برای ایجاد ارعاب، کشته شدن چندین هزار نفر از مردم بیگناه و تهدید بمباران نیروگاه های برق و برگرداندن ایران به عصر حجر، بخش بزرگی از مردم را از توهم هدف گیری های نقطه ای و دقیق و آزادی سازی تمیز و بی خطر بیرون آورده است. واکنش های اندکی که با وصل چند دقیقه ای اینترنت به خارج از کشور منتقل می شود، بیانگر این تغییر دیدگاه در بخش هایی از مردم است. هر چند هنوز بخشی از مسخ شدگان خارج نشین امید خود به وعده های دو قصاب بین المللی را از دست نداده اند. برجسته شدن اهداف شوم آمریکا و اسرائیل در حمله به ایران، جایگاه نیروهای ایرانی متحد آنها را در میان مردم به میزان زیادی تحت تاثیر قرار داده است. می توان بر این نکته تاکید کرد که روشن شدن اهداف ضدایرانی ترامپ و نتانیاهو در تجاوز به ایران، پرونده سیاسی اپوزیسیون راست؛ چه سلطنت طلبان ، چه مجاهدین ، چه جمهوریخواهان وابسته به غرب و چه احزاب ملی آویزان به قدرت های خارجی را در آینده ایران با وضعیت تازه ای در میان افکار عمومی روبرو ساخته و جایگاه سیاسی آنها در میان مردم با سئوالات جدی روبرو شده است.

ج- یک- هیئت اجرایی در این بخش در مورد امپریالیسم آمریکا و دولت مرتجع اسرائیل صحبت می کندو آنان را «دو قصاب بین المللی» می نامد و اهداف آنها را « شوم» می خواند. این ها درست و به جا اما باید دید که هیئت اجرایی که در بخش پیشین حکومت اسلامی را «فاشیستی»معرفی کرده بود حال چگونه ارزیابی می کند!

تقدیم مدال از جانب یک غایب معرکه که احتمالا و گر چه خجولانه و بزدلانه «هیئت اجرایی» راه کارگر خواهد بود به حکومت ایران برای «دفاع از تمامیت ارضی ایران» و«درهم شکستن توطئه های شوم اسرائیل و آمریکا»( جالب این که خود حکومت ولایت فقیه در «قصابی» توده ها و حامل «توطئه های شوم» بودن برای خلق ایران کم از امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل نداشته است.)  

به دلیل اهمیت «محور مقاومتی» بودن بند دو بد نیست که این بخش 2 را که بسیار «عمیق» است تقریبا جمله به جمله تحلیل کنیم! عبارات ما در پرانتز قرارداده شده است.  

۲ ـ با پایان جنگ که به احتمال زیاد باید بر اساس مذاکرات جدید صلح و بر پایه توازن قوای جدید صورت گیرد،

( احتمالا نظر راه کارگری ها این است که حکومت «فاشیستی» در جنگ پیروز شده یا پیروز خواهد شد و از این رو «توازن قوای جدید»ی بین حکومت اسلامی از یک سو و دولت های امپریالیستی آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل از سوی دیگر  پیدا شده است و این در «مذاکرات جدید صلح»( که در پاکستان برگزار شد) تجلی خواهد یافت. اما به راستی منظور از «توازن جدید» پدید آمده چیست؟ شاید پیشاپیش هیئت اجرایی پایان جنگ را در نمایشنامه ی خویش رقم زده اند. با آنچه در بالا گفته شده می تواند برداشت کرد که در پایان نمایشنامه ی هیئت اجرایی که قهرمان آن حکومت «فاشیستی» ولایت فقیه خواهد بود، حکومت اسلامی در وضعیتی پیروزمند و یا نزدیک به پیروز قرار دارد.)

 با یک جمهوری اسلامی جدید روبرو خواهیم بود.

( جالب خواهد بود دیدن خصوصیات این «جمهوری اسلامی جدید» راه کارگری ها!) 

رژیمی که از اعتماد به نفس بیشتری برخوردار شده

( این یکی اش! رژیم در مقابل آمریکا و اسرائیل از «اعتماد به نفس» بیشتری برخوردار خواهد شد،( هیئت اجرایی پیش بینی می کنند!) آن هم رژیمی که در ریا و دروغگویی از زمره دستیاران ابلیس کهنه کار به شمار می آید! و «اعتماد به نفس» ی اگر داشته تنها در کشتن توده ها و پیشروان شان است.)

و می تواند مدال دفاع از تمامیت ارضی ایران و در هم شکستن توطئه های شوم اسرائیل و امریکا را نیز بر سینه بزند.

( این واقعا سر بیت تقدیمی از جانب هیئت اجرایی به حکومت اسلامی و در مدح بی بهای این حکومت است- شاید همانگونه که ولایت فقیه دم «محور مقاومتی» های حقیر کاسه لیس را می بیند قرار است دم هیئت اجرایی را نیز ببیند!

توجه کنیم که اینجا مانوری از جانب هیئت اجرایی صورت گرفته است. حضرات در قالب سوم شخص( رژیم ...می تواند مدال ... را بر سینه زند» و نه اینکه ما به وی تقدیم می کنیم) «مدال» افتخار در هم شکستن توطئه های شوم اسرائیل و آمریکا را به حکومت «فاشیستی» ولایت فقیه تقدیم کرده اند!

اگر فرض را بر این بگذاریم که منظور این است که خود رژیم سرخود این کار را انجام می دهد آنگاه می توان گفت که خوب حکومت ریاکار است و مشتی دروغ تحویل مردم می دهد و شکست ننگین اش را پیروزی جا می زند. اما عبارت به گونه ای است که چنین «حقی» از سوی هیئت اجرایی به حکومت داده می شود که چنین «مدال» افتخاری را به گردن خود آویزان کند! از نظر هیئت اجرایی راه کارگر رژیم شایسته ی این مدال افتخار است.

باری هیئت اجرایی رویزیونیست هم در ریاکاری به حکومتیان پیوسته است!)

با تثبیت قدرت منطقه ای ایران

( حسابی پیش تاخته اند و «محور مقاومتی» دیگری به «محور مقاومتی» های موجود افزوده کردند- عالیجنابان هیئت اجرایی را!؟)

 بویژه در قبال کشورهای حوزه جنوبی خلیج فارس و در برابر دیگر قدرت های منطقه ای.

( هنوز جنگ تمام نشده و مذاکرات پیشین را دیدیم و مذاکرات پسین را نیز خواهیم دید!)

 قادر خواهد بود بر موج ناسیونالیسم ایرانی نیز سوار شده و حمایت آن را نیز جلب کند.

( چقدر جلو تاخته اند و چه امتیازاتی به حکومتی که ایران را نابود و ملت ایران را به فلاکت و بدیختی کشانده می دهند، آن هم حکومتی که دیر یا زود مجبور است تن به بسیاری از خواست های ترامپ بدهد و نقشی ننگین تر از دیگر حکومت های پیشین در به ذلت کشاندن طبقه ی کارگر و دیگر طبقات زحمتکش و مترقی خلق ایران اجرا کند. جای توده های مردم هم خالی است و اینکه چه موضعی در قبال این «ناسیونالیسم» دروغین و البته اعطایی راه کارگری ها خواهند گرفت! چرا که جز «محور مقاومتی» ها و بخش هایی ناچیز از توده ها که ممکن است خام شوند، ناسیونالیسم پیشروی مترقی ای وجود ندارد که اجازه دهد حکومت بر آرمان های آن سوار شود و حمایت آن را جلب کند.)

 در صورتی که بر پایه توافقات جدید به رفع تحریم ها و یا کاهش آن دست یابد

( لابد حکومت پیروزمند ولایت فقیه اکنون بر بلندای قله ایستاده و توافقات جدیدی به امپریالیسم آمریکا دیکته می کند!)

 آنگاه با رژیمی روبرو خواهیم بود که از توان اقتصادی برای راضی کردن بخش هایی از مردم برخوردار خواهد بود. روشن است که چنین رژیمی در برابر اقدامات و اعتراضات مردمی و بویژه در برابر فعالان سیاسی و مدنی با توحش بیشتر و حق به جانب تری رفتار خواهد کرد.

( و لابد هم دارودسته ی «محور مقاومتی» ها که حسابی قربان و صدقه ی حکومت می روند و آن را از خودشان می دانند بی کم و کاست و حسابی، و هم هیئت اجرایی که به آن ها گرویده، بالاخره تا حدودی به وی حق خواهند داد!؟)

 اما علیرغم این وضعیت، به دلیل رویگردانی توده ای مردم از رژیم اسلامی،

(خوب البته مردم هم «رویگرانی» هایی کرده اند!؟)

 اگر این رژیم دست به اصلاحات از بالا نزند

( حتما این کار را بکنید حکومتیان!؟ اگر این کار را انجام دهید هیئت اجرایی که برای اصلاحات غش می کند در تکریم شما کم نخواهد گذاشت!)

و تلاش کند سیاست های تاکنونی خود در قبال مردم را به پیش برد، خیلی زود با واکنش های گسترده مردمی روبرو خواهد شد. بالا بودن نفرت مردم از رژیم اسلامی عنصری است که پس از پایان جنگ نیز پابرجا خواهد ماند.

(بالاخره یک نفرتی مانده است! که حکومت اسلامی باید با آن deal کند!)

 از سوی دیگر درست در شرایطی که ساختار اصلی قدرت زیر ضربات سهمگین ترورهای اسرائیل، بخش بزرگی از کادرهای باتجربه خود را از دست داده ،

( تا حالا از دست دادن کادرهای با تجربه برای «ساختار اصلی قدرت» منفی نبود زیرا جوان های غیرمکتبی آشنا به علم روز جانشین آنها شده بودند و حکومت حسابی توپ توپ شده بود اما اینجا از دست دادن کادرهای باتجربه منفی می شود!

 چرا؟)

اپوزیسیون درونی رژیم توانسته است بخش اعظم کادرهای باتجربه خود را حفظ کند.

( و این برای اپوزیسیون درونی رژیم یعنی احتمالا اصلاح طلبان حکومتی امتیاز است!؟)

همین عنصر می تواند در فردای پایان جنگ همچون اهرمی برای فعال شدن بخش هایی از اپوزیسیون درونی رژیم عمل کند.

( بله یک امتیاز است. جدال باتجربه های اپوزیسیون درونی رژیم با بی تجربه های غیرمکتبی اما آشنا به علم روز هسته ی سخت قدرت!)

هشدار هیئت اجرایی راه کارگر به حکومت «فاشیستی» ولایت فقیه:

باید حکومت حواس اش جمع باشد که مبادا از اصلاح طلبان ضربه بخورد.

توجه کنیم که «اصلاح طلبان حکومتی» بخشی از همان ها دسته ها، احزاب و سازمان هایی هستند که «محور مقاومتی» های مجیز گوی حکومت ولایت فقیه، زیر عنوان «لیبرال» و «هوادار امپریالیسم غرب» همچون دشمنان شماره یک و یا حداکثر دو خودشان دسته بندی می کنند.

 مر درود و ستایش«هیئت اجرایی»را!؟

به دیگر سخن در فردای پایان جنگ، در صورت عدم تلاش برای ایجاد اصلاحات سیاسی از بالا، به تدریج با موج اعتراضات توده ای روبرو خواهیم بود. از آن جا که در جریان جنگ به اعتبار اپوزیسیون راست و وابسته ضربات جدی وارد شده، این یک احتمال واقعی است که جنبش مردمی، در عروج مجدد خود، عمدتا بر نیروی خود  و بر سازمان های صنفی و سیاسی خود متکی شود. چنین وضعیتی می تواند زمینه مناسبی برای رشد و گسترش شعارهای نیروهای چپ باشد

که دل در گرو خواست های توده ای مردم دارند و این خواست ها را به دقت فرموله می کنند. می توان امیدوار بود که ایران پس از پایان جنگ، به تدریج بر ریل خیزش توده ای «زن، زندگی، آزادی» بازگردد. برای سرعت بخشیدن به این روند، نقش و حضور نیروهای چپ می تواند کمک کننده باشد.

( اگر این ها را نگویند دیگر خیلی «ضایع» می شند!

این چپ و راست زدن های یک نیرویی است که بین دو نوع رویزیونیسم پیچ و تاب می خورد: رویزیونیسم حزب چپی و سوسیال دموکراسی غیر حکومتی و رویزیونیسم «محور مقاومتی» حکومتی!)

هرمز دامان

نیمه ی نخست اردیبهشت 1405

 

نگاهی به تضادها در جنگ جاری و مواضع نیروهای گوناگون(3 – بخش پایانی)

بخش سه 

سوم- طبقه ی کارگر و زحمتکشان – انقلابیون کمونیست
خط سوم خطی است که جنگ را از یک سو تضاد میان دو ارتجاع می بیند. در اینجا مخالفت با این تضاد ارتجاعی حاکم است.
یک - جنگ ارتجاعی بین دو ارتجاع ولایت فقیه و امپریالیسم آمریکا
امپریالیسم آمریکا در تضاد با حکومت مرتجع اسلامی است. این حکومت مرتجع که نماینده ی بزرگ سرمایه داران بوروکرات – کمپرادور فئودال مسلک پاسدار و آخوند است با خود بزرگ بینی ها و جاه طلبی ها و ماجراجویی های خود در منطقه بهانه ای به دست امپریالیسم آمریکا که در پی مقاصد جهانخوارانه ی خویش است و نیز دولت صهیونیستی اسرائیل داده است که به خاک کشور حمله کنند و بسیاری از مردم عادی را کشته و بسیاری را بی خانمان و همچنین بسی از کارخانه ها و موسسات زیر بنایی را نابود و یا از کار بیندازند.
در عین حال این حکومت تا حدودی و بیشتر از نظر سیاسی در بلوک امپریالیسم روسیه و تا حدودی و بیشتر از نظر اقتصادی در بلوک امپریالیسم آمریکا و دیگر امپریالیست های غربی است و این که به طور کامل در یکی از این بلوک ها حل نشده است هم به دلیل ویژگی ها ایدئولوژیک - سیاسی خاص این حکومت و هم شرایط اقتصادی به ارث رسیده از گذشته آن است. همین ها موجب این گردیده که سازهای خاص خود را بزند که نه امپریالیسم روسیه و نیز چین آن را بر می تابند و نه دولت های امپریالیستی غربی و به ویژه آمریکا.  
از سوی دیگر امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل به دنبال پیشگیری از اتمی شدن حکومت ولایت فقیه هستند زیرا جدا از اینکه اتمی شدن حکومت اسلامی و قدرتمند شدن آن را به نفع  دولت اسرائیل و دیگر کشورهای منطقه همچون ترکیه و عربستان سعودی نمی دانند تصور می کنند که در صورت اتمی شدن یک حکومت مذهبی مسلمان شیعی و با توجه به جاه طلبی ها و ماجراجویی های آن و وجود گروه های نیابتی و دسته های متعصب مذهبی در منطقه، این امکان که مسبب وضعیت های غیر قابل پیش بینی در منطقه و جهان شود زیاد است.
و بالاخره چنانکه پیش از این گفتیم این یک جنگ تجدید تقسیم امپریالیستی از جانب امپریالیسم آمریکا در تضاد با امپریالیسم روسیه و دولت سرمایه داری چین و نیز حتی در شرایط کنونی با دولت های امپریالیستی غرب اروپا به ویژه فرانسه و آلمان و انگلستان است. تضادهای این دسته از کشورها نیز با توجه به سیاست های ترامپ در مورد مسائل گوناگون از تعرفه ها گرفته تا اوکراین و پیمان ناتو و گروئنلند، شدت بیشتری گرفته است تا جایی که به طور کلی و تا کنون از همکاری با ترامپ در جنگ کنونی سر باز زدند و به احتمال و چنانکه این گونه سیاست های حزب جمهوریخواه آمریکا و مساله ی «اول آمریکا» ادامه یابد، تضادهشان در آینده شدت بیشتری خواهد گرفت.
هر دو سوی این تضاد ارتجاعی اند و ماهیت این تضاد نیز ارتجاعی است. هم انگیزه ها و اهداف امپریالیسم آمریکا و اسرائیل ارتجاعی اند و هم انگیزه ها و اهداف حکومت ولایت فقیه.
در مورد حکومت ولایت فقیه روشن است که انگیزه ی آن صرفا بقای حکومت اش است و کوچک ترین انگیزه ی ملی برای این جنگ ندارد.
حتی اگر بگوییم که این مهم نیست که حکومت اسلامی، حکومتی ملی نیست بلکه این مهم است که در هر صورت و به گونه ای مستقیم و غیر مستقیم به امپریالیسم ضربه می زند، نخست سنجش این ضربات نشان می دهد که نه تا کنون در قیاس با ضربات آمریکا و اسرائیل آنچنان ضربه ای زده است و نه با توجه به مجموع نیروهایش می تواند بزند. (مذاکرات نیز تا کنون به سوی سازش و تسلیم حکومت ولایت فقیه پیش رفته است، هر چند به تضادهای داخلی هسته ی سخت قدرت برای قدرت و ثروت شدت بیشتری بخشیده است و سروصداهایی از درون حکومت- ظاهرا از سوی باند پایداری ها - علیه «سازش» با آمریکا شنیده می شود).
 و مساله ی مهم، اگر در این کشور و در صورت تجاوز زمینی امپریالیسم آمریکا، از سوی نیروهای انقلابی و مترقی ضد امپریالیستی جبهه ای برای مبارزه علیه امپریالیسم گشوده شود، اولا حکومت ولایت فقیه اجازه ی آن را نخواهد داد و دوما به احتمال زیاد و نزدیک به یقین خودش نخستین نیرویی خواهد بود که به این جبهه حمله کند و تلاش کند آن را به هر شکل ممکن نابود سازد.
به این ترتیب جایی برای موضع گیری به نفع یک سو و علیه سوی دیگر نیست. با هر دو طرف باید مبارزه کرد گر چه مضمون مبارزه با هر طرف متفاوت از دیگری است.
سیاست و تاکتیک انقلابی در مورد حکومت ولایت فقیه در هنگام جنگ با امپریالیسم
در مورد این نکته ی اخیر می توان چنین گفت که هنگامی که امپریالیسم به کشوری تجاوز می کند مبارزه علیه امپریالیسم عمده می شود و شدت می یابد و قطعا نسبت به این عمده گی و شدت، مبارزه ی با ارتجاع داخلی از شدت کمتری برخوردار می شود. تنها در یک شرایط ویژه می توان مبارزه علیه حکومت را نسبت به مبارزه علیه امپریالیسم کاهشی بیشتر در خود و نه به نسبت به مبارزه علیه امپریالیسم داد و آن در صورتی است که نیازهای مبارزه برای امپریالیسم برای طبقه ی کارگر و دیگر طبقات خلق فراهم گردد. این نیز هنگامی است که حکومت ولایت فقیه آزادی بیان و مطبوعات و احزاب انقلابی و مترقی را به رسمیت شناسد و حق احزاب را برای ایجاد جبهه ی مستقل مبارزه علیه امپریالیسم زیر پا نگذارد و به رسمیت شناسد، به آنها حمله نکند، انتخابات آزاد برگزار کند و غیره. در چنین صورتی قطعا شدت مبارزه علیه حکومت ولایت فقیه در خود کاهش می یابد. چنین شرایطی در حکومت ولایت فقیه مطلقا موجود نیست( عکس آن به میزان بالا موجود است یعنی حکومت از شرایط جنگی استفاده کرده و حملات شدیدی علیه نیروهای مترقی و انقلابی صورت می دهد) و نیز به نظر نمی رسد که تا این حکومت هست بتواند به وجود آید.
دو- تجاوز کارانه  
در عین حال خط سوم این جنگ را جنگی تجاوز کارانه از سوی امپریالیسم آمریکا به شمار می آورد.
امپریالیسم آمریکا و بازوی نظامی اش در خاورمیانه دولت صهیونیستی اسرائیل به ایران حمله کرده اند و حق خلق ایران در تعیین سرنوشت خود را زیر پا گذاشته اند. مخالفت با این تجاوز و زیر پا گذاشتن حق حاکمیت خلق ایران بر سرزمین خویش موضع طبقه ی کارگر است. این خط وجه ارتجاعی بودن تضاد میان امپریالیسم آمریکا و حکومت اسلامی را از نظر نمی اندازد اما لبه ی تیز حمله اش متوجه امپریالیسم است که به کشور تجاوز کرده و حق خلق ایران را در تعیین سرنوشت خویش زیر پا گذاشته است. در این مبارزه مخالفت و مبارزه با ارتجاع امپریالیستی و صهیونیستی نسبت به مخالفت و مبارزه با حکومت اسلامی عمده می شود.
 سه - ضد انقلاب دموکراتیک و ضد امپریالیستی ایران
از سوی دیگر هدف امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل صرفا مقابله با حکومت اسلامی و در چارچوب تضاد ارتجاعی شان با این حکومت نیست بلکه منفعل و نابود کردن جنبش دموکراتیک- انقلابی طبقه ی کارگر و کشاورزان و توده های زحمتکش و دیگر گروه ها و بخش ها و طبقات انقلابی و مترقی خلق ایران است. این یک مساله ی اساسی است و درک نکردن آن افتادن به ژرفای اپورتونیسم و رویزیونیسم و ترتسکیسم است.
آنها همچنان که انقلاب های بهار عربی( به ویژه لیبی و سوریه) را با جنگ و تجاوز از تب و تاب انداخته و از مسیر درست منحرف و درگیر تضادهای فرعی و جانبی و گاه ارتجاعی و در نهایت خفه کردند، برنامه داشته و دارند که انقلاب ایران را نیز زیر نام «کمک به مردم برای برقراری حکومت خودشان» خفه کنند.
گره خوردن یا امتزاج دو تضاد خلق های زیرسلطه با امپریالیسم و رقابت و تضادامپریالیست ها با یکدیگر در فراشد دخالت ها و تجاوزهای امپریالیستی
 در این چنین دخالت ها و تجاوزهایی دو مساله ی رقابت و تجدید تقسیم امپریالیستی( که خود را گاه در وجود برخی از تضادهای ارتجاعی جانبی( یا زیر مجموعه ای) با حکومت های محلی مانند معمر قذافی و بشار اسد - و خامنه ای - نشان می دهد) با ضدیت امپریالیسم با انقلاب های دموکراتیک - سوسیالیستی گره می خورد. یعنی به نام «دفاع از انقلاب جاری»( در لیبی و سوریه و ایران) نفی و نابودی عملی انقلاب دنبال شده و در عین حال فرایند تجدید تقسیم به پیش می رود. به عبارت دیگر انقلاب در فرایند تجدید تقسیم امپریالیستی و در عین حال حل تضادهای جانبی ارتجاعی مورد اشاره نابود می گردد و یا در فرایند نابودی انقلاب، رقابت امپریالیستی به پیش می رود و تجدید تقسیم صورت می گیرد.
به این ترتیب دو تضاد امپریالیست ها با یکدیگر و تضاد خلق های زیر سلطه با امپریالیسم به یکدیگر گره می خورند و یا یکدیگر می آمیزند. در این تضاد اخیر در حال حاضر پیروزی نه از آن طبقه ی کارگر و خلق های زیر سلطه بلکه امپریالیسم آمریکا و دیگر امپریالیست های غربی شده است. در تضاد میان امپریالیست ها نیز ظاهرا این امپریالیسم آمریکا است که عجالتا پیش می تازد.   
نتایج جنگ ارتجاعی بر انقلاب ایران
نگاهی به نتایج عینی جنگ پس از همین حملات و تجاوز 42 روزه نشان می دهد که انقلاب به سوی خفه کردن و از تب و تاب افتادن از هر دو سو پیش می رود. از بیرون به وسیله ی جنگی که امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل علیه کشور به راه انداختند و از درون به وسیله ی تداوم سرکوب حکومت ولایت فقیه که از فرصت استفاده کرده خیابان ها را قرق کرده( اکنون برای تثبیت اوضاع به نفع سپاه پاسداران، نیروهای نیابتی اش را نیز آورده است)، هر صدایی را در گلو خفه و سرکوب و هر که را می تواند به زندان می اندازد و یا ناپدید و اعدام می کند. اگر در هر چیز بین این دو ارتجاع اختلاف وجود داشته باشد در نفس خفه کردن انقلاب با یکدیگر اختلاف و تضادی نداشته بلکه متحد غیر رسمی و آشکار و پنهان یکدیگرند.
بنابراین امپریالیسم آمریکا از دو سو با خلق ایران طرف است. یک سو حق دادن به خود که حق حاکمیت ملی مردم یک سرزمین را بر سرزمین خویش زیر پا گذارد و به آن تجاوز کند و از سوی دیگر انقلاب مردمی ای را که علیه حکام مرتجع سرزمین پیش می رود به انفعال و نیستی کشاند. ضرباتی که جنگ اخیر به جنبش و خیزش دموکراتیک جاری در ایران زد از حد برون است.
ویژگی های اساسی خط سوم انقلابی- کمونیستی
در کل خط سوم انقلابی- کمونیستی خطی است که نماینده ی طبقه ی کارگر ایران است. دیدگاه طبقه ی کارگر نسبت به جنگ دو دشمن طبقه ی کارگر را در نظر می گیرد. این دو دشمن امپریالیسم و ارتجاع داخلی یعنی حکومت ولایت فقیه هستند. امپریالیسم بزرگ ترین دشمن طبقه ی کارگر نه تنها در ایران بلکه در جهان است.
محکوم کردن و مخالفت با جنگ از جانب طبقه ی کارگر خصلتی چند جانبه دارد.
 نخست در چارچوب تضاد طبقه ی کارگر و دیگر طبقات خلق با هر دو ارتجاع یعنی حکومت جنایتکار ولایت فقیه و امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل است. این ها هر دو دشمنان خلق ایران هستند.
دوم در چارچوب تضاد میان طبقه ی کارگر و خلق ایران با امپریالیسم است.
ضد خلق امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل هستند که به ایران حمله کرده اند و برای خود حق تغییر در حکومت ایران را قائل شده اند. مساله بود و نبود حکومت اسلامی مساله ای مربوط به خلق ایران است و ربطی به هیچ کشور خارجی ندارد. این ها که خواهان دخالت امپریالیست ها برای سرنگونی حکومت اسلامی شدند یا مزدور و بنده ی امپریالیست ها بودند و یا افرادی که ظاهرا آگاه هستند اما در عمل مشتی موجود ناتوان و بی اعتماد به ملت خویش هستند. این ها هیچ یک نماینده ی خلق ایران نیستند. در داخل کشور نیز بخش کمی از مردم از تمامی طبقات و به ویژه از طبقات میانی و مرفه خواهان دخالت آمریکا و اسرائیل بودند و اکثریت مردم یا موافقتی نداشتند و یا موضع منفعل داشتند. در عین حال اتکا به این گونه تمایلات که نه آگاهانه و به وسیله ی پیشروان آگاه و احزاب متشکل نماینده ی طبقات بلکه به وسیله ی بخش هایی از توده های گیر افتاده در چنگ فشارها و شکست ها و ناتوانی ها، ابراز می شود قابل اتکا برای زیر پا گذاشتن حقوق خلق ایران نیست.
و سوم به ضدیت امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل با انقلاب دموکراتیک و ضد امپریالیستی ایران بر می گردد. این دو کشور برای یاری به خلق ایران به ایران حمله نکردند بلکه برای نابودی انقلاب خلق به ایران حمله کردند. توجه کنیم که چگونه انقلاب را به محاق بردند و طبقاتی را که در دی ماه اتحاد نوینی را شکل داده به گوشه ای راندند و منفعل کردند. حتی اگر در بهترین حالت آمپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل موفق شوند حاکمیت کنونی را سرنگون کنند که به نظر نمی رسد که سیاست شان باشد و نیز  سیر رویدادها و  سیاست حاکم بر جنگ حداقل تا کنون آن را نشان نمی دهد، این را برای خلق ایران انجام نمی دهند.
سران امپریالیسم غارتگر آمریکا ریاکار و  شیاد و متقلب و هستند و از این نظر سران حکومت ولایت فقیه به گرد پایشان هم نمی رسند. شگرد و شیادی ترامپ در فریب و خام کردن توده ها که «کمک در راه است» و ترامپ می خواهد«حکومت خود مردم» را روی کار آورد و غیره بخش هایی از طبقه ی متوسط و میانی را فریب داد و بخش هایی را به خواب خوش سرنگونی حکومت و برقراری «حکومت خود مردم» فرو برد. آنها متوجه غلط انداز بودن و فریبکارانه بودن این سیاست های ترامپ نشدند. نفرت عمیق از سران حکومت اسلامی و به ویژه خامنه ای و سران سپاه که جانیان و قاتلان بخش هایی از پیشروترین جوانان کشور در خیزش دی ماه بودند و نیز احساس ناتوانی در مقابل حکومت که آن را باید بیشتر به گردن احزاب انقلابی و مترقی مخالف حکومت انداخت، موجب شد که این سخنان ترامپ را باور کنند. اما ترامپ نه برای دل مردم ایران و یا برقراری «حکومت مردم» بلکه برای مجبور کردن حکومت ولایت فقیه به تمکین به سیاست های امپریالیستی دست به حذف رده هایی از سران حکومت اسلامی زد و بخش هایی از آنها را نیز حفظ کرد. این حذف برای ایجاد تغییر در چگونگی تقسیم قدرت میان مانده ها و مجبور کردن مانده ها به سازش با امپریالیسم آمریکا صورت گرفت. چرخش ترامپ از حذف رهبران اصلی حکومت و تخریب تاسیسات هسته ای و نظامی به تخریب زیرساخت ها و نیز تهدیدهایی از زمره ی « ما ایران را به عصر حجر بر می گردانیم، همانجایی که به آن تعلق دارند» و « امشب یک تمدن نابود می شود» جدای از تهدید مانده های سران حکومت در عین حال ژرفای دیدگاه امپریالیستی آمریکا و ترامپ را نشان داد و بسیاری از توده ها را نسبت به اهداف ترامپ آگاه کرد. آنها فهمیدند که ترامپ دوست توده های ایران نیست و دشمن شماره یک و قاتل انقلاب آنهاست که با آن همه رنج و زحمت و فداکاری و قربانی آن را به پیش می بردند.
 همچنین باید به نقش کثیف سلطنت طلبان اشاره کرد که همچون مجری سیاست های آمریکا و اسرائیل و دیگر امپریالیست های اروپای غربی نقش مزورانه ای را در تخریب وحدت درونی جنبش انقلابی اجرا کردند و در همکاری با حکومت پروژه هایی از جمله پروژه ی مشهد را رقم زدند و نیز در خیزش دی ماه با دعوت ها و سیاست های خود آب به آسیاب حکومت اسلامی و کشتار 18 و 19 دی ماه 1404 ریختند.
بنابراین موضع کمونیستی – کارگری نه موضعی به نفع حکومت اسلامی و بقای حکومت اش است و نه به نفع امپریالیسم آمریکا. در عین حال این جنبش از مبارزه علیه هر کدام از این دو طرف به نفع طرف دیگر نمی کاهد، بلکه تنها شدت مبارزه ی با امپریالیسم را بالا می برد بی آنکه از شدت مبارزه علیه حکومت ولایت فقیه بکاهد. اتکای این خط به کارگران و کشاورزان و زحمتکشان و طبقات میانی جامعه ایران است و برای  برقراری یک جمهوری انقلابی- دموکراتیک خلق به رهبری طبقه ی کارگر و بر مبنای اتحاد استراتژیک کارگران و کشاورزان مبارزه می کند.

 هرمز دامان

نیمه ی دوم فروردین 1405

نگاهی به تضادها در جنگ جاری و مواضع نیروهای گوناگون(2)

خط سوم

 خط سوم به آن دسته از احزاب، سازمان ها و گروه هایی گفته می شود که نه جانب حکومت اسلامی را می گیرند و نه جانب امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل را و برعکس با هر دو مخالف و با آنها به نسبت های گوناگون مبارزه می کنند. این دسته ها به طور کلی این جنگ را ارتجاعی ارزیابی می کنند و خواهان توقف آن هستند. پایان دادن به جنگ شعار عموم این گروه هاست.

 این خط از سوی جریان های کمونیستی و برخی از «شبه چپ» ها و همچنین جریان های خرده بورژوایی و جمهوری خواه بورژوایی دموکراتیک و ملی تبلیغ می شود و با توجه به اختلاف در تعلق طبقاتی مواضع متضادی درون آن به وجود می آید. این مواضع از تفاوت در نوع موضعگیری در مورد دو طرف جنگ و چگونگی وجوه برخورد به آنها تا نوع اعمال انقلابی ای را که باید طبقات مردمی انجام دهند در بر می گیرد.

همچنین بسیاری از این دسته ها تنها یک وجه جنگ یعنی ارتجاعی بودن دو طرف امپریالیسم آمریکا و حکومت اسلامی را می بینند و وجوه دیگر آن که از یک سو جنگی است تجاوز کارانه و علیه حق حاکمیت ملی خلق ایران و از سوی دیگر جنگی است علیه انقلاب دموکراتیک و توده ای ایران و کمر به نابودی این انقلاب در لوای «کمک به مردم» بسته است نمی بینند و یا در بهترین حالت آن را در همان وجه نخست بیان می کنند. این در حالی است که این وجه از نظر استراتژیک بسیار مهم تر از انگیزه ی امپریالیسم آمریکا در تقابل با حکومت ولایت فقیه است. امپریالیسم آمریکا حاضر است با این حکومت به شرط این که وابسته و تابع آن شود کنار بیاید اما به هیچ وجه حاضر نیست به طور استراتژیک با انقلاب دموکراتیک و ضد امپریالیستی ایران کنار بیاید.

باید توجه کرد که هم نوع برخورد به ماهیت طبقاتی - سیاسی دو طرف جنگ یعنی امپریالیسم( در اینجا آمریکا) و ارتجاع حکومت اسلامی اهمیت دارد و اینکه به هر کدام از این دو سو چه برخوردی باید صورت گیرد و هم این که در این شرایط ویژه از نظر تاکتیکی لبه ی تیز حمله به روی کدام یک باید گذاشته شود و افزون بر این ها با چه نوع شعارها و برنامه و عمل مشخصی باید طبقه ی پایگاه هر حزب و سازمان سیاسی، به مبارزه علیه این جنگ برخیزد.

جمهوریخواهان مترقی دموکرات و لیبرال

 یکی از دسته های خط سوم آنهایی هستند که منافع لایه های گوناگون سرمایه داران ملی را بیان کرده و در سمت آنها قرار می گیرند. این ها جنگ را مخالف منافع ملت ایران ارزیابی می کنند و با هر دو سوی جنگ مخالف اند و خواهان پایان یافتن جنگ هستند. این دسته بیشتر احزاب و گروه های جمهوریخواه ملی را شامل می شوند. این احزاب و سازمان ها آمریکا و کشورهای سرمایه داری غربی و شرقی را امپریالیسم نمی دانند و نیز  برخورد جناح های راست و میانه شان به حکومت اسلامی یک برخورد لیبرالی است و بیشتر شامل تقاضاهایی برای بازگشایی فضای سیاسی - اقتصادی از جانب سرمایه ی بزرگ، برای سرمایه ی متوسط و کوچک است. برخی از آنها که جناح رادیکال این دسته ها را تشکیل می دهند برخوردهای تیزتر و شدیدتری به دولت های آمریکا و اسرائیل می کنند و دولت اسرائیل را «فاشیستی» می خوانند. شعارها و برنامه ی عملی آنها در حد یک جنبش ضد جنگ و با شعارهای لیبرالی و در بهترین حالت شعارهای دموکراتیک - مترقی است. خواست همه ی آنها برقراری یک جمهوری دموکراتیک بورژوایی( یا دیکتاتوری بورژوایی - ملی) با درجات متفاوتی از گرایش های لیبرالی تا دموکراتیک و رادیکال است. 

به طور کلی در این جریان سه خط را می توان دید. خط راست که خواهان کنار آمدن با ارتجاع امپریالیستی و یا جمهوری اسلامی است.( ممکن است یکی بیشتر در قبال امپریالیسم کوتاه بیاید تا حکومت اسلامی و برعکس یکی در مقابل حکومت اسلامی بیشتر کوتاه بیاید تا امپریالیسم). خط میانه که یک مبارزه ی کجدار و مریز را با هر دو  پیش می برد و خط رادیکال که در این جریان مواضع تندتری در قبال آمریکا و اسرائیل و جمهوری اسلامی دارد.

بخش هایی از خط راست و میانه ی جریان های ملی در «کنگره ی آزادی» شرکت کردند. کنگره ای که طبق اخبار و شواهد برگزار کننده گان آن جریان های وابسته به دولت های آمریکا و اسرائیل بوده اند و هدف شان پیشگیری از ایجاد قطب های غیر وابسته به امپریالیسم یعنی قطب جریان های ملی و دموکراتیک، و گرد آوردن مخالفین رهبری رضا پهلوی و دارو دسته ی پادشاهی خواه و سلطنت طلب و یا مشروطه خواه به زیر یک پرچم جداگانه، اما کماکان وابسته به آمریکا و یا بلوک امپریالیستی بود. به این ترتیب این ها حداقل در دوره ی کنونی دنباله روی جریان های ارتجاعی راست هوادار امپریالیسم شدند.

 این امر البته به این معنا نیست که کار تمام شده و مساله ی پیوستن این دسته ها به امپریالیسم به طور استراتژیک حل شده است. در مورد این گونه پیوستن ها که می تواند در مبارزه ی طبقاتی به طور پس و پیش و به تکرار رخ دهد باید گفت که این هم از ماهیت جریان ها متزلزل بر سر وابستگی به امپریالیسم و همچنین برقراری دموکراسی انقلابی و مترقی در ایران بر می خیزد و هم از خلاء جریان های مترقی و انقلابی طبقه ی کارگر در صحنه ی مبارزه ی طبقاتی ایران. در صورتی که این جریان اخیر حضور داشت این امکان وجود می داشت که بر این گرایش های راست غلبه کند و بخش هایی از آنها را به سمت خود و زیر رهبری خود بکشاند. جریان های مترقی سرمایه داران ملی که ما بیانیه ی یکی از آنها را در سایت خود قرار دادیم در جبهه ی ملی عضویت دارند و مواضع مبارزه با هر دو و  نسبت به هر دو سو موضعی مترقی گرفته اند.

 سازمان های «جبهه ی ملی ایران در خارج از کشور»، «جبهه ی ملی ایران- اروپا»، «همبستگی برای جمهوری و دموکراسی در ایران» که دسته های گوناگونی از جمهوریخواهان لیبرال و دموکرات ملت های ایران در آن با یکدیگر همکاری می کنند( و دسته هایی از آنها به خرده بورژوازی تعلق دارند) از زمره احزاب و سازمان های مورد اشاره هستند.( در پیوست یکی از اعلامیه های اینان آمده است.)

 خط سوم - جریان های «شبه چپ» خرده بورژوا( ترتسکیست ها و رویزیونیست ها)

خط سوم چنانکه گفتیم خط یکدستی نیست. برخی از جریان هایی که در این رویکرد هستند جنگ را صرفا ارتجاعی ارزیابی می کنند و نه به جنبه ی تجاوزکارانه ی آن اشاره می کنند و نه به ضدیت آن با انقلاب دموکراتیک و ضد امپریالیستی خلق ایران. برخی دیگر به تجاوزکارانه بودن آن اشاره می کنند اما دسته هایی از آنها جانب حکومت اسلامی را می گیرند. برخی دیگر نیز افزون بر اینها به این جنبه ی مهم جنگ که جنگی است علیه انقلاب دموکراتیک و ضدامپریالیستی طبقه ی کارگر و خلق ایران اشاره می کنند.

به این ترتیب سه رویکرد در این خط طرح می شود.

یک - جریان هایی که جنگ را صرفا ارتجاعی می دانند

دسته ی نخست آنهایی هستند که جنگ را صرفا ارتجاعی می دانند و سیاست شان «نه به جنگ» به طور کلی است. اما اگر جنگ صرفا ارتجاعی باشد و بین دو ارتجاع مانند جنگ های جهانی بین امپریالیست های مرتجع، در آن صورت دیگر تجاوز امپریالیستی و این که کدام کشور به دیگری تجاوز می کند معنایی ندارد. جنگ ارتجاعی است و باید مخالف کلی جنگ بود و چنانچه جنگ صرفا ارتجاعی ارزیابی شود باید آن را به مبارزه علیه ارتجاع داخلی تبدیل کرد. از این دیدگاه دیگر مبارزه  نه با امپریالیسم، بلکه با حکومت اسلامی خواهد بود.

در واقع این خطی است که صرفا و یا گاه و خیلی کم شعار ضد امپریالیستی می دهد اما لبه ی تیز و یا تمام حمله اش را روی مبارزه با حکومت استبدادی زیر عنوان «مبارزه طبقاتی» و «مبارزه با سرمایه داران» قرار می دهد.

این خط را برخی از جریان رویزیونیستی و ترتسکیستی پیش می گذارند. برخی از دسته های خط سوم( بیشتر جریان های «شبه چپ» ترتسکیستی حکمتیستی و «مارکسی») که این گونه مباحث را زیر عنوان «مبارزه ی طبقاتی مقدم بر مبارزه ی ضد امپریالیستی است» و یا « جنگ میهنی ضد امپریالیستی یا مبارزه ی طبقاتی» طرح می کنند چنین موضعی را نمی گیرند، بلکه یک موضع صرفا تبلیغی ضد جنگ و از نظر عملی منفعل و عموما علیه خطی که مبارزه علیه امپریالیسم را عمده می داند به میان می گذارند. شش گروه «شبه چپ» که به نظر می رسد خط حکمتیستی - ترتسکیستی بر آنها در بیشتر موارد غالب است چنین موضعی می گیرند.

 اشاره ای به بیانیه شش گروه «شبه چپ» ترتسکیستی و خروشچفیستی و رویزیونیستی

در بیانیه این شش گروه جنگ، ارتجاعی ارزیابی می شود. جدا از نام بیانیه که به ارتجاعی بودن جنگ اشاره می کند نمونه هایی از متن می آوریم:

«جنگ میان دولت‌های آمریکا، اسراییل و جمهوری اسلامی همچنان ادامه دارد. این جنگ ارتجاعی شیرازۀ زندگی توده‌های مردم ایران را از آنچه که بود بیشتر به ویرانی و تباهی کشانده است» و «این جنگ، جنگی ارتجاعی‌ست. جنگ کارگران و زحمتکشان و توده‌های مردم ایران نیست. جنگ میان سه دشمن مردم ایران – هیئت حاکمه آمریکا، دولت اسراییل و رژیم جمهوری اسلامی – است.» (کشتار کارگران و غیرنظامیان در آتش جنگ ارتجاعی، 8 فروردین 1405- شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست که شامل گروه های ترتسکیستی اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست کارگری ایران - حکمتیست و حزب کمونیست ایران می شود. بقیه ی اعضای این دسته ی رویزیونیستی – ترتسکیستی عبارتند خود سازمان راه کارگر(کمیته ی مرکزی) و سازمان های فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت)

در عین حال در این بیانیه مشتی اراجیف کلی ضد جنگ( و بعضا متضاد) ردیف می شود. این که جنگ بد و اخ است و کشتار و خرابی به بار می آورد و بدتر از همه این وراجی بی مایه ی لیبرال مابانه که «جنگ، پیش از هرچیز، بی‌رحمانه ترین شکل بی‌عدالتی‌ست.»( از متن بیانیه) که به خودی خود نفی جنگ های عادلانه و برحق و انقلابی طبقه ی کارگر و توده های ستمدیده در جوامع طبقاتی علیه استثمار و ستم سرمایه داری و دیگر نظام های ارتجاعی استثمارگر و ستمگر را در بر دارد. این دیدگاه نفی مستقیم نظرات مارکس و انگلس و الفبای آموزش آنها( یعنی تحلیل مشخص از شرایط مشخص - در این جا هر جنگ مشخص) است که بارها از جنگ های عادلانه و آزادیبخش و رهایی بخش نام بردند. در عین حال نفی این آموزش آنهاست که جنگ انقلابی برای طبقه ی کارگر الزامی است چرا که در جنگ انقلابی و انقلاب و قهر است که طبقه ی کارگر و توده های استثمارشده و ستمدیده می تواند خود را از بسیاری از آلوده گی های نظام سرمایه داری پاک کنند.

و بالاخره در این بیانیه  9 بار به آمریکا اشاره می شود بی آنکه اشاره ای به امپریالیسم بودن آن بشود. تنها یک بار در کنار آمریکا واژه ی«فاشیسم» می آید و یکبار و آن هم در پایان بیانیه و ظاهرا برای خوشامد جریان های رویزیونیستی متحد اشاره ای به «امپریالیسم» و البته بدون قید نام آمریکا پس از آن می شود. احتمالا این بیشتر خط ترتسکیستی حزب کمونیسم کارگری - حکمتیست و اتحاد سوسیالیستی کارگری و حزب کمونیست ایران است و راه کارگری ها( کمیته مرکزی) و گروه های فداییان اقلیت هم به دنبال شان روان اند.(متن این بیانیه در پیوست ها آمده است.)

حزب حکمتیست(خط رسمی)  

گروه دیگری از دارودسته های ترتسکیست وجود دارد که با نام حزب حکمتیست( خط رسمی) فعالیت می کند. این ها در  کل این جنگ چند اعلامیه ی بی بو و بی خاصیت داده اند و جنگ را ارتجاعی و خود را مخالف جنگ و دولت های آمریکا و اسرائیل و حکومت اسلامی معرفی کرده اند.

با این حال نیرویی که خود را«کمونیست» بخواند اما حاضر نباشد کشورهای سرمایه داری را کشورهای امپریالیستی( آنها از همین مفاهیم «دولت های آمریکا و اسرائیل» استفاده می کنند) بخواند، نه کمونیست است و نه ضد سرمایه داری و نه دموکرات و انقلابی، بلکه رک و راست یک نیروی متقلب و ریاکار و شارلاتان است.

 این ها چنانکه ما پیشتر هم گفته ایم همچون «لیدر» ترتسکیست شان حکمت بیشتر در فکر تخریب و ایجاد چند دسته گی در جنبش کمونیستی هستند و وجودشان در میان جریان ها برای تبلیغ و ترویج موضعی است که طبقه ی کارگر را محصور در خویش و در انفراد مطلق نگاه می دارد. این موضع از دو امر «استقلال» طبقه ی کارگر از دیگر طبقات و «پیوستگی» یا رابطه داشتن طبقه ی کارگر با طبقات دیگر، تنها به استقلال طبقه ی کارگر می چسبد و آن هم نه در شکل درست و راستین آن؛ چرا که آنها نه تنها جهان بینی انقلابی مارکسیستی- لنینیستی- مائوئیستی و تشکیلات انقلابی کمونیستی ئ عمل انقلابی در جهت انقلاب سوسیالیستی ندارند بلکه کاملا علیه آن ها هستند.

شکل توضیح این استقلال از جانب آنها به این گونه است که می گویند از آنجا که در ایران تنها دو طبقه ی کارگر و بورژوازی وجود دارند( خرده بورژوازی وجود ندارد و اگر هم هست ارتجاعی است) تنها تضاد میان آنها تضاد اصلی است و  قرار هم هست که انقلاب کذایی شان«انقلاب سوسیالیستی» باشد. پس روشن است که اصلا طبقات انقلابی و مترقی دیگر نیستند که طبقه ی کارگر بخواهد با حفظ استقلال ایدئولوژیک- سیاسی و تشکیلاتی با آن ها وارد رابطه و اتحاد و انتقاد شود، از جنبش آن ها پشتیبانی کند، از ضعف ها و ایرادات آنها انتقاد کند و در فرایند پیشرفت انقلاب آنها را زیر رهبری خویش در آورد.

به این ترتیب این گروه جز سم سیاست پراکنده گی خواه درون طبقه ی کارگر و خواه بین طبقه ی کارگر و دیگر گروه های انقلابی و مترقی جامعه( عموما دانشجویان و زنان و هم چنین جنبش ملیت های دربند و زیر سنم ایران به ویژه خلق کرد) چیز دیگری را در میان جنبش چپ و جنبش طبقه ی کارگر تبلیغ نمی کند.

باید اشاره کرد که از این دو جریان حزب کمونیست کارگری و حزب کمونیسم کارگری حکمتیست( هر دو خط آن) آنکه بیشتر «بی شیله پیله تر» رفتار می کند و خود را رهرو راستین خط ترتسکیستی حکمت نشان می دهد همان حزب کمونیست کارگری به «لیدر» ی تقوایی است و نه این دو خط به اصطلاح حکمتیستی. این دو خط می خواهند حکمت شان را از شر نقد مزدور و وابسته بودن اش به آمریکا و اسرائیل نجات بدهند و نقش خود را در تخریب جنبش کمونیستی و کارگری و نیز جنبش خلق کورد( که جزیی هوادار در آنجا دارند) ادامه دهند.

کلا این ها خود را خط یا جریان سوم می نامند که نه با حکومت اسلامی هستند و نه با امپریالیست ها. در حالی که عملا بروز اشکالی از  بروز جریان های اول( جنگ ارتجاعی و مخالفت با هر دو بدون کوچک ترین فعالیت عملی برای تبدیل آن به مبارزه ی داخلی با حکومت و عملا در کنار امپریالیسم قرار گرفتن) هستند.

دو-  جریان هایی که جنگ را نه صرفا ارتجاعی و بین دو نیروی ارتجاعی بلکه در عین حال «تجاوزکارانه» می دانند!

دسته ی دوم جریان هایی هستند که جنگ را نه تنها ارتجاعی و بین دو ارتجاع بلکه در عین حال تجاوزکارانه از جانب امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی و جنایتکار اسرائیل و علیه حق حاکمیت ملی خلق ایران می دانند.

در این خط  اخیر مخالفت با جنگ صرفا به سبب ارتجاعی بودن تضاد بین امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل با حکومت اسلامی نیست بلکه در عین حال به دلیل مخالفت با تجاوزکار بودن یک سو یعنی امپریالیسم آمریکا و دولت جنایتکار اسرائیل و مخالفت انقلابی سوی دیگر با آن یعنی مخالفت کارگران و گروه های اجتماعی مانند دانشجویان و زنان و ملیت ها است.( مساله ی حکومت اسلامی تجاوزکارانه بودن جنگ نیست بلکه صرفا حفظ قدرت سیاسی خود حکومت است. برای این حکومت سرزمین و مردم پشیزی ارزش ندارند و خود تا توانسته و هر چیز را که دم دست اش بوده نابود کرده و یا بخشیده است).

اگر گفته شود که جنگ تجاوز کارانه است باید موضعی عملی در قبال تجاوز امپریالیستی که مخالفت با آن یک مخالفت انقلابی و مترقی است گرفته شود. یعنی صرفا ضد جنگ نبوده بلکه به طور عملی به مقابله با تجاوز پرداخت. در چنین صورتی جنگ از سوی نیروهای انقلابی و مترقی علیه تجاوز امپریالیستی، ملی و آزادیبخش خواهد بود.

برخی از جریان هایی که جنگ را نه تنها ارتجاعی بلکه آن را تجاوز کارانه می دانند از جانب خود موضعی عملی در قبال این تجاوز نمی گیرند و از این رو آنچه حکومت اسلامی در قبال آمریکا و اسرائیل انجام می دهد را تایید و ستایش می کنند. این ها با این دیدگاه های خود به دسته های مشکوک «محور مقاومتی» می پیوندند که نقش نماینده گان پر و پا قرص حکومت را در «شبه چپ» ایران اجرا می کنند. هیئت اجرایی سازمان راه کارگر از زمره ی این دسته ها است.

خروشچفبست های راه کارگری

هر دو گروه راه کارگری ها جنگ را ارتجاعی و در عین حال تجاوز کارانه ارزیابی می کنند. اما نه نتایجی را که ارتجاعی بودن جنگ به وجود می آورد و واکنش هایی که به عهده ی طبقه ی کارگر گذاشته می شود پیش می کشند و نه نتایجی را که تجاوز کارانه بودن جنگ ایجاد می کند.

مشکل در این است که راه کارگری ها هویت مستقلی نسبت به رویزیونیست ها و ترتسکیست ها ندارند. اینان مانند پاندول ساعت بین دو قطب رویزیونیسم و خط «محور مقاومتی» از یک سو و ترتسکیسم از سوی دیگر پیچ و تاب می خورند یا به گونه ای در آن میان جا خوش کرده اند. هم می خواهند رویزیونیست های حزب توده و اکثریت و همچنین دارودسته های «محور مقاومتی» را راضی نگه دارند و این بیشتر شامل «هیئت اجرایی» می شود که به این دسته ها نزدیک تر است؛

و هم دسته های ترتسکیست های عضو «شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست» را و این بیشتر شامل سازمان راه کارگر( کمیته مرکزی) می شود.

در  عین حال این دسته ی اخیر باید خودش را مدرن و به روز هم نشان دهد. این است که باید مارکسی ها و دیگر گروه های برج نشین را که مانند خودشان در نوسان میان رویزیونیسم و ترتسکیسم( بیشتر ترتسکیسم) هستند راضی نگه دارند.

«هیئت اجرایی»

مواضع هیئت اجرایی به ویژه در اعلامیه اخیرشان با نام «فروپاشی توهم پیروزی برق آسای متجاوزان، ویژگی های ساختار قدرت جمهوری اسلامی، جنبش مردمی ایران و جایگاه اپوزیسیون» (هیئت اجرائی سازمان کارگران انقلابی ایران (راه کارگر)  یکشنبه ۱۶ فروردین ۱۴۰۵)به روشنی این ماهیت را نشان می دهد.

 این اعلامیه که جداگانه مورد بررسی ما قرار گرفته است به سه بخش تقسیم شده است. بخش نخست آن که 8 بند دارد تماما در مورد سیاست و تاکتیک ها و حملات موشکی و پهپادی حکومت اسلامی به مواضع کشورهای خلیج و اسرائیل و نیز بستن تنگه ی هرمز و همچنین شلیک های حزب الله به اسرائیل، حملات گروه های شیعه به پایگاه های آمریکایی در عراق و ترک این کشور از سوی ناتو و نیروهای آمریکا و غیره است. در تمامی این بند به حملات امپریالیسم آمریکا و دولت صهیونیستی اسرائیل به حکومت ولایت فقیه و ضربات سنگینی که به حکومت اسلامی وارد شده به کمک واژه ی «علیرغم» جای بسیار کوچک و کم اهمیتی داده می شود. هر کس این بیانیه را بخواند تصور می کند حکومت اسلامی و دارودسته اش در منطقه امان امپریالیسم آمریکا و اسرائیل را بریده اند و این دو کشور هیچ چاره ای جز عقب نشینی در مقابل موشک ها و پهپادهای حکومت اسلامی ندارند و از این همه با عنوان«واقعیت روی زمین و واقعیت سخت » یاد می شود. حتی در بخش سوم به پاس «زحمات» سپاه پاسداران یک «مدال افتخار» از جانب هیئت اجرایی( گرچه خجولانه و پس و پشتی) به سپاه پاسداران اعطا می شود.

در این بخش پس از اشاره به اینکه پس از جنگ «یک جمهوری اسلامی جدید» به وجود می آید حضرات چنین می نویسند:« رژیمی که از اعتماد به نفس بیشتری برخوردار شده و می تواند( یعنی هیئت اجرایی اجازه می دهد!) مدال دفاع از تمامیت ارضی ایران و در هم شکستن توطئه های شوم اسرائیل و امریکا( توطئه های شوم را در هم شکسته پس در مورد این مدال اهدایی راه کارگری ها جای حرفی وجود ندارد!) را نیز بر سینه بزند.»

 به این ترتیب بخش نخست این بیانیه کاملا میل «محور مقاومتی» ها را برآورده می سازد و قطعا خشنودی آنها و حکومت ولایت فقیه را برآورده می سازد.( یکی از این گنده دماغان و سینه چاکان «محور مقاومتی» در یادداشتی در زیر این بیانیه در سایت اخبار روز از «واقع بینی» آن تمجید کرده است!)

بخش دوم بیانیه درباره ی حکومت اسلامی است. آسمان و ریسمان را به هم بافته اند تا ثابت کنند که حکومت اسلامی ساختار بسیار مستحکمی دارد و همه اختلافات شان را کنار گذاشته و با هم در وحدت هستند. استدلال شان این است که آمریکا می خواست حکومت را سرنگون کند و یک ماه و اندی است که نتوانسته است.( از زمان فرستادن هیئت به پاکستان دعواهای درونی شان باز شدت گرفته و آشکار و خیابانی هم شده است.)  

 بخش سوم در مورد جنبش مردم است و تکرار قافیه های همیشگی شان «مبارزه مسالمت آمیز» که غش و ریسه می روند وقتی آن را بیان می کنند.

جالب این که این دسته حتی «مرگ بر خامنه ای» را نیز نگفته و نمی گویند و اگر در بیانیه هاشان «مرگ بر خامنه ای» درج شده عموما به شکل بیان از زبان مردم بوده است و نه شعاری از جانب خودشان. نگاه کنید به چند شعار کلی پایین بیانیه هاشان.

به طور کلی راه کارگری ها کمتر خودشان موضع مستقلی دارند. ماهیت راه کارگری ها چنانچه مفصل درباره شان صحبت کرده ایم خروشچفیستی - رویزیونیستی است.

هارت و پورت و خود مرکزی بینی شان زیاد است اما در عمل خیلی روی شان حساب نمی شود. «محور مقاومتی» ها کمتر به چیزی شان می گیرند( هیئت اجرایی را) و حتی با آنها خصومت های معینی دارند( البته نه با رویزبونیسم ماهوی شان- چرا که همه شان رویزیونیست یا ترتسکیست هستند)، و توده ای- اکثریتی ها که خودشان را قطب اصلی ( رویزیونیسم) می دانند آن را حاشیه ای بر خودشان می بینند که کمی خودبینی و خود مرکز بینی شان زیاد است.

از آن سوی ترتسکیست ها هم که خود را قطب دیگری می بینند نیز روی اینها( سازمان راه کارگر – کمیته مرکزی) زیاد حساب نمی کنند و در بهترین حالت سازمان راه کارگر را جریانی حاشیه ای می بینند که باید به وسیله ی آنها که خود را واضع«کمونیسم کارگری» و کماکان«راهنمای» جنبش می دانند در راه راست باقی بماند!

هرمز دامان  

نیمه ی دوم فروردین 1405

پیوست یک – بیانیه ی حزب جمهوری خواه سوسیال دموکرات و لائیک

جنگ، کشتار، ویرانی به بهانه جلوگیری از جنگ و خطر در آینده! 

بازگشت ایران به دوران پارینه سنگی

پس از به آتش کشیده شدن پرسپولیس توسط اسکندر مقدونی، حمله اعراب، قتل عام چنگیز مغول، دخالت های استعمارگرانه انگلیس و روس در دوران قاجار و کودتای آمریکا علیه دولت ملی و لائیک دکتر مصدق در دوران پهلوی، بار دیگر ایران مورد هجوم دولت های اسرائیل و آمریکا قرار گرفته است. ارتش های این دو کشور، به فرماندهی نتانیاهو، مسئول اصلی نسل کشی در غزه و ترامپ، دلقک جهانی صنایع نظامی و کمپانی های نفتی، به خاک ایران تجاوز کرده اند. آنان به بهانه مبارزه با رژیم جنایتکار رژیم اسلامی و از بین بردن برنامه هسته ای آن، سراسر سرزمین ما را شخم می زنند. ترامپ قول برگرداندن ایران به دوران عصر حجر را می دهد. مردم جهان شاهد بمباران بیمارستان ها، مدارس، دانشگاه ها، پل ها و اماکن مسکونی در ایران و لبنان هستند. کارخانه های فولادسازی، داروسازی و تولید سیمان، استادیوم ورزشی آزادی، نیروگاه اتمی بوشهر، تاسیسات پتروشیمی، بزرگترین پل خاورمیانه واقع در کرج و پالایشگاه ها، انستیتو پژوهشی پاستور... ویران می شوند. 

آن چه که درد آور تر از همه این مصیبت ها است،پندار پلید، گفتار زشت و کردار کثیف مشتی خائن به وطن در لباس سلطنت طلبی است. این جماعت از ویرانی کشور شادمانند، در خیابان های غرب می رقصند، سفارتخانه های اسرائیل را گلباران می کنند و پرچم اسرائیل را به اهتزاز در می آورند و مرسی ترامپ و مرسی بی بی می گویند. آنان مانند سلمان فارسی در هجوم اعراب به ایران، به منافع ملی کشور خیانت می کنند و در نابودی زیرساخت ها و کشتار مردم سهیم هستند. 

اعضای حزب جمهوری خواه سوسیال دموکرات و لائیک ایران به مانند اکثریت مردم جامعه مان، جنایت ها و قتل عام های رژیم خونخوار جمهوری اسلامی را فراموش نکرده اند. به خوبی می دانیم که حرکات جمهوری اسلامی در اوضاع کنونی ایران، بی تاثیر نبوده است. سال ها است که نیروهای مترقی و دموکراتیک ایران، در کنار کنشگران زیستگاهی و حقوق بشری به حکومتگران هشدار می دهند که ایران نیازی به بمب اتم و انرژی هسته ای ندارد و دست از این برنامه و دستگیری و شکنجه و اعدام شهروندان ما بردارد.

ما کشتارهای دهه ۶۰ و سال های ۸۸، ۹۶، ۹۸، جنبش مهسا و دیماه ۱۴۰۴ را هرگز فراموش نخواهیم کرد.

امروزه در شرایطی که ایرانیان میهن دوست داخل و خارج کشور برای محکوم کردن و توقف جنگ متحد می شوند، پاسداران و اطلاعاتی ها به وحشت افتاده اند و به دستگیری ها، شکنجه ها و اعدام ها ادامه می دهند. روزی نیست که خبر اعدام جوانان پخش نشود. 

نرگس محمدی و دیگر زندانیان در بدترین شرایط درمانی و غذایی و بهداشتی نگاهداری می شوند و در معرض بمباران ها هستند. نسرین ستوده که یک تلاشگر شناخته شده حقوق بشری در جهان می باشد و همسرش، رضا خندان، چندین سال است که در زندان به سر می برد، بی دلیل و بدون کوچکترین جرمی دستگیر می شود. همه این کارها، نشان از ترس رژیم کنونی از مردم ایران است.

ما در عین حال که جنگ و هجوم آمریکا و اسرائیل به کشورمان را به شدت محکوم می کنیم، خواهان پایان هر چه زودتر آن هستیم. امیدواریم که جهان به شرایط عادی و صلح بدون حضور نتانیاهو و ترامپ و رژیم ایران در عرصه سیاست برگردد. بهای انرژی به طور چشمگیر در دنیا بالا رفته و مردم جهان را با گرانی و بحران روبرو کرده است.

ما مردم ایران را در سراسر جهان به ویژه در داخل کشور به اتحاد و همبستگی و یکپارچگی فرا می خوانیم. ما از آنانی که تحت تاثیر تبلیغات دروغین رسانه های جنگ طلب یا اسرائیل و سلطنت طلبان قرار گرفته اند، می خواهیم به راه راست و آرمان های دموکراتیک و حکومت مردم سالاری با جدایی دین از دولت و احترام به پیمان جهانی حقوق بشر برگردند.

ما خواهان فوری آزادی همه زندانیان سیاسی و لغو احکام اعدام می باشیم.

از زیستگاه خود، از صلح، از جان زندانیان و از آزادی و استقلال کشورمان دفاع کنیم 

حزب جمهوری خواه سوسیال دموکرات و لائیک ایران

۴ آوریل ۲۰۲۶ برابر با ۱۵ فروردین ۱۴۰۵

پیوست دو- اطلاعیه ی شش گروه شبه چپ ترتسکیستی و رویزیونیستی 

کشتار کارگران و غیرنظامیان در آتش جنگ ارتجاعی

کارگران، زحمتکشان، توده‌های ستمدیده ایران!

جنگ میان دولت‌های آمریکا، اسراییل و جمهوری اسلامی وارد پنجمین هفتۀ خود شده است. در این مدت علاوه بر کشتار و ویرانی زیرساخت‌های کشور، بسیاری از مراکز تولیدی نیز توسط جنگنده – بمب‌افکن‌های آمریکا و اسراییل بمب‌باران، و در پیامد آن کارگران زیادی کشته شده‌اند. در تداوم اینگونه عملیات جنایتکارانه، روز جمعه هفتم فروردین ماه جاری نیز جنگنده های آمریکا و اسراییل با بمب و موشک، به چندین مراکز تولیدی و صنعتی از جمله فولاد مبارکه، ذوب‌آهن اصفهان، فولاد خوزستان و کارخانه سیمان فیروزآباد حمله کردند. بر اساس گزارش‌های منتشره، در حمله به کارخانۀ فولاد مبارکه اصفهان، یک نفر کشته و ۱۶ نفر زخمی شده اند. در شرکت فولاد خوزستان ۱۶ نفر دچار موج انفجار و جراحت‌های سطحی شده‌اند. خط تولید تعطیل و هزاران کارگر بیکار گشته‌اند. در حمله به معدن کارخانه سیمان فیروز‌آباد دست‌کم دو نفر کشته و دو نفر زخمی شده‌اند. همزمان با جنایات فوق در پی اصابت «بمب‌های بشردوستانه» آمریکا و اسراییل به یک واحد صنعتی در شهرک جی اصفهان نیز بیش از ۱۵ کارگر کشته شده‌اند.

کارگران، زحمتکشان، توده‌های ستمدیده ایران!

جنگ میان دولت‌های آمریکا، اسراییل و جمهوری اسلامی همچنان ادامه دارد. این جنگ ارتجاعی شیرازۀ زندگی توده‌های مردم ایران را از آنچه که بود بیشتر به ویرانی و تباهی کشانده است. تاکنون، هزاران نفر از کودکان و کارگران و مردم بی‌پناه ایران بر اثر حملات موشکی و بمب‌باران‌های هوایی آمریکا و اسراییل کشته شده‌اند. بسیاری از زیرساخت‌های کشور نابود، مراکز تولیدی ویران، بیمارستان‌ها موشک باران و تعداد زیادی از واحدهای مسکونی بر سر مردمی که هیچ نقشی در این جنگ ویرانگر نداشته و ندارند، آوار شده است. این جنگ، جنگی ارتجاعی‌ست. جنگ کارگران و زحمتکشان و توده‌های مردم ایران نیست. جنگ میان سه دشمن مردم ایران – هیئت حاکمه آمریکا، دولت اسراییل و رژیم جمهوری اسلامی – است. جنگی که تباهی و ویرانی را نصیب مردم ایران کرده است. این جنگ برای کارگران و مردمان زحمتکش حاصلی جز بیکاری وسیع، آوارگی و مرگ و ویرانی‌های گسترده به همراه نداشته است. ویرانی و مرگی که با تداوم جنگ به صورت روزانه بر سر مردم آوار شده است.از این رو، منافع کارگران و عموم توده‌های مردم ایران نه در ادامه جنگ که در توقف فوری آن است. 

پوشیده نیست در این جنگ، فقط آمریکا و اسراییل نیستند که با بمب و موشک مردم ایران را کشتار می‌کنند. در سوی دیگر این جنگ ارتجاعی، رژیم جمهوری اسلامی قرار دارد. رژیمی آدمکُش و تبهکار که به بهانه مقابله با «دشمن»، بیش از هر زمان دیگری به سرکوبگری در جامعه روی آورده، اعدام‌های مخفیانه را شتاب بخشیده، زندانیان سیاسی را از داشتن ابتدایی‌ترین امکانات انسانی محروم، معلمان را بازداشت و توده‌های معترض ایران را به مرگ تهدید کرده است. مضافاً اینکه با حملات موشکی خود به اسراییل و کشورهای حوزۀ خلیج فارس، زندگی مردم را فلج ، اماکن مسکونی را ویران و در پیامد اینگونه حملات صدها نفر کشته و زخمی شده‌اند.

کارگران، زحمتکشان، توده‌های ستمدیده ایران!

جنگ همیشه با یک تاریخ آغاز می‌شود؛ با ساعتی مشخص و خبری که ناگهان در جهان پخش می‌شود. اما برای مردمی که زیر آوار جنگ زندگی می‌کنند، جنگ نه یک تاریخ است و نه یک خبر. جنگ لحظه‌ای‌ست که صدای انفجار سکوت را می‌شکند، روان جامعه را متلاشی می‌کند و زندگی عادی مردم را برای همیشه تغییر می‌دهد. اینترنت قطع می‌شود. ارتباط مردم با جهان بیرون از بین می‌رود. زندگی روزمره کودکان، زیر وحشت صدای جنگنده‌ها و انفجارها می‌گذرد. در روزهای جنگ، به هر سو که بنگریم، صدای پرواز هواپیماهای جنگی شنیده می‌شود. خانه‌ها ویران و حضور نیروهای سرکوب در کوچه و خیابان‌ افزایش می‌یابد. فضای جامعه بسته و خیابان‌ها پُر از خاک و خون می‌شوند. در میان قربانیان، گاه انسان‌هایی هستند که تنها برای گذران زندگی از خیابانی عبور می‌کردند، یا تلاشگرانی که در تکاپوی آوردن لقمه‌نانی بر سر سفرۀ خانواده‌هایشان بودند.

جنگ، پیش از هرچیز، بی‌رحمانه ترین شکل بی‌عدالتی‌ست. کسانی که در باره آن تصمیم می‌گیرند، اغلب در اتاق‌های امن و دور از میدان جنگ نشسته‌اند، اما کسانی که قربانی جنگ می‌شوند، مردمان عادی‌اند. کودگان و زنان و توده‌های زحمتکش‌اند. مردمانی که به صورت گوشت دَمَ توپ، قربانی اهداف تجاوز‌کارانه و جاه‌طلبانۀ دولت فاشیستی آمریکا، رژیم نسل‌کُش اسراییل و رژیم ارتجاعی حاکم بر ایران شده‌اند.

از این رو با صدای بلند اعلام می‌کنیم: این جنگ، جنگ ما نیست. جنگ کارگران و توده‌های زحمتکش مردم ایران نیست. جنگ دشمنان مردمان ایران با یکدیگر است. مسئولیت این جنگ بر دوش طرفین جنگ و تمام جریاناتی‌ست که برای این جنگ کف می‌زنند و بر ویرانه‌های آن می‌رقصند. 

بیاییم با شعار نه به جنگ ارتجاعی، نه به امپریالیسم، نه به صهیونیسم و نه به رژیم ارتجاعی اسلامی، با فریاد قطع بی‌درنگ جنگ به اعتراضات و مبارزات خود برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی شتاب بخشیم.

سرنگون باد نظام سرمایه‌داری حاکم بر ایران

زنده‌ باد آزادی – زنده باد سوسیالیسم

شورای همکاری نیروهای چپ و کمونیست

۸ فروردین ۱۴۰۵ – ۲۸ مارس ۲۰۲۶

March 28, 2026

اتحاد سوسیالیستی کارگری، حزب کمونیست ایران، حزب کمونیست کارگری ایران – حکمتیست، سازمان راه کارگر، سازمان فدائیان (اقلیت) و هسته اقلیت