درباره ی تهاجم جاری علیه آزادی پوشش زنان

 

هجوم های تازه علیه دختران و زنان آزاده

در یکی دو هفته ی اخیر صحبت هایی در مورد مساله ی حجاب و آزادی پوشش از سوی حکومتیان طرح شده و لشکرکشی های تازه ای علیه دختران و زنان در برخی از شهرهای کوچک و بزرگ صورت گرفته و مساله ی برگشت ارشاد به خیابان ها طرح گردیده است. این ها تا کنون جسته و گریخته بوده و به یک سیاست همه جانبه حکومت تکامل نیافته است.

اعدام ها و گردهمایی های شبانه نتوانسته به حکومت اعتماد به نفس بدهد!

چنانچه این سیاست در برنامه های حکومت قرار گیرد و هجوم های تازه ای سازمان داده شود نشان از این دارد که گردهمایی های شبانه دارودسته های بسیجی و «ارزشی» و همچنین اعدام های متوالی گروهی روزانه مبارزان دی ماه و خیزش های پیشین و زندانیان عادی و یا متهم به مواد مخدر و نیز شاخ و شانه کشیدن های سران سپاه و دیگر مقام های حکومتی برای توده ها که همه تفنگ در دست آماده مقابله با «توطئه» های « دشمن» هستند، کفاف حکومتیان را نداده و نتوانسته آن اطمینان لازم را به آنها بدهد که خیال شان از بابت خیزش ها و شورش های تازه ی توده ای راحت باشد.

سالروز خیزش زن زندگی آزادی نزدیک است!

و اینها افزون بر این است که خلق ما به سالگرد خیزش مهسا( ژینا) و «زن زندگی آزادی» نزدیک می شود و ترس و وحشت از جرقه ی جنبش توده ای دیگری در این شرایطی که فشارهای اقتصادی و سیاسی و فرهنگی و جنگ و خرابی هایش به توده ها، خشم و کینه و نفرت آنها را نسبت به حکومتیان بیش از پیش برانگیخته، تن آنها را به لرز در می آورد.

«حجاب» و پوشش نه مساله ای ایدئولوژیک!

در گذشته نیز چنین بود و فشار برای حجاب و نوع پوشش زنان نه امری واقعا«ایدئولوژیک» و مثلا «اسلامانه» و «مؤمنانه» بلکه امری کاملا امنیتی - سیاسی بوده است؛ چرا که خودشان بارها این را زیر پا گذاشتند و در راهپیمایی های خود زنان بی حجاب آوردند و از آنها عکس و فیلم گرفتند و حسابی در مورد آزادی زنان جولان دادند. در واقع حکومتی که کار کثیف و جنایتکارانه ای نیست که علیه دختران و زنان انجام نداده باشد چه به امر ایدئولوژیک مؤمنانه!

شمشیری برای ایجاد تنش های انحرافی، برای ایجاد دلهره و ترس در توده ها

این شمشیری است که بالای سر توده هایی که برایشان آزادی پوشش و بی حجاب و با حجاب مساله ای حل شده است، نگاه می دارند که هم دچار دلهره و ترس باشند و هم ذهن شان از مسائل و مبارزات دیگر منحرف شود.

 واقعیت این است که اینها دچار وحشت از شورش های آتی و مبارزات و اشکال نوین مبارزه ی توده ای هستند و بنابراین باید نه یک و دو شمشیر بلکه چندین شمشیر بر بالای سر توده ها نگاه دارند تا توده ها دچار نگرانی و ترس شوند و به خیابان ها نریزند.

در مورد حجاب، در یک دوران طولانی آن را بالای سر توده ها نگاه داشتند و هر وقت پای جنبشی در مسائل دیگر به میان آمد و یا بوی خیزش و شورش به مشام شان می رسید، به سراغ مساله ی حجاب و پوشش رفتند و دوباره آن را علم کردند و گِردش مانور دادند و دختران و زنان را زیر فشار و از طریق آنها توده ها را زیر فشار قرار دادند.

دریده گی و تعفن یک آخوند و برنامه وسیاست حکومت

سخنان محمد باقرخرازی که حزب اللهی ها می توانند بریزند و دستور حجاب و اسلامی بودن پوشش دهند و در صورت ایستاده گی دختران و زنان آنها را بزنند و بکشند! بخشی از برنامه و سیاست حکومت در این مورد است.

شرایط کنونی – جبران ضربات خورده از خارج و ترس از شکل گیری اعتراضات

واقعیت این است که نتایج تجاوز و جنگ ترامپ و نتانیاهو که با هیاهو و هوارهای«کمک» و «سرنگونی» آغاز شد به جای این که حکومت ولایت فقیه را در مقابل توده ها به عقب نشینی بکشاند برعکس موجب شد که در مقابل جنبش و انقلاب توده ها که از وحشت آن خواب راحت نداشت، هارتر و دریده تر از پیش گردد و بخواهد تلافی تمامی ضرباتی را که در دو جنگ خورد به سر توده ها در آورد و این گونه هم  توده ها را مرعوب سازد و هم مانع شکل عملی یافتن نارضایتی ها و اعتراض ها و گسترش آنها در شهرهای ایران شود. گسترش اعدام های چند ماه اخیر جلوه ای از این هارتر شدن است و برخی جلوه های هجوم علیه زنان برای حجاب اجباری جلوه ی دیگری از آن.

آیا می توانند وضع را به پیش از خیزش ژینا برگردانند؟

در بسیاری از جنبش ها و شورش ها و انقلاب ها گاه سنگرهای به دست آمده در انقلاب برای مدتی از دست رفته و گاه نیز برای دوره ای دست به دست شده اند.

در مورد مبارزات طبقاتی در ایران نیز ممکن است خاکریزهایی که توده ها به زحمت و با قربانیان فراوان به دست آورند پس و پیش شود و این به ویژه در صورتی است که زمانی که سنگری به دست می آید، همه چیز پایان یافته فرض شود.

 حکومتگران خونریز ولایت فقیه در شرایطی که فضا را مناسب و یا در خود نیرو ببینند و یا احساس کنند که برای بقای خود چاره ای ندارند، ممکن است برای برگرداندن برخی از سنگرهای از دست رفته تلاش کنند و تمام زور خود را به کار ببرند.

این که بتوانند وضع را به گذشته برگردانند از یک سو به ایستاده گی خود دختران و زنان و دفاع تا پای جان به خاطر این سنگر به دست آمده دارد و از سوی دیگر درجه ی پشتیبانی مردان و دیگر جنبش های صنفی - اقتصادی و سیاسی و فرهنگی از آنها و از سوی سوم گسترش جنبش های توده ای در دیگر زمینه های اقتصادی و سیاسی.

تنها این ها می توانند هر گونه تلاشی را برای بازگرداندن وضع دختران و زنان به پیش از جنبش ژینا با شکست روبرو کنند و نه تنها از سنگرهای به دست آمده دفاع کنند بلکه آنها را گسترش دهند.

گروه مائوئیستی راه سرخ

ایران

21 مرداد 1404